Nikaho Highland Tanaw ko ang malalayong windmill, tapos isang kagat sa tabi ng kotse

Pag-akyat ko sa Nikaho Highland, unti-unting lumawak ang damuhang nasa tabi ng kalsada. Ipinark ko ang pulang kotse sa paradahan sa tapat ng Hibariso; mula roon, tanaw ko hanggang sa guhit ng kabundukan sa malayo. Pinatay ko ang makina, bumaba, at huminga nang malalim. Iba ang simoy ng hangin sa hapon ng tag-init kumpara sa init na naramdaman ko sa loob ng kotse.

Suot ko ang puting blusang maikli ang manggas at mahabang berdeng palda. Nang tumayo ako sa tabi ng kotse, sumasabay sa ihip ng hangin ang laylayan nito. Sa malayo, nakahanay ang maliliit na puting windmill. Malayo sila sa akin at maliit tingnan—kailangan ko silang hanapin sa lawak ng damuhan. Tamang-tama ang layo nila para maramdaman kong nasa talampas ako.

Keso mula sa kalapit na Sakahan ng Tsuchida ang napili kong pangmeryenda. Hawak ko ang maliit na platitong papel at tinuhog ko sa patpat na kahoy ang isang piraso. Pagkasubo ko, tumingin ako sa damuhan at nakita ko sa malayo ang maliliit na windmill. Gusto kong namnamin nang dahan-dahan ang keso habang pinagmamasdan ang lawak na ito.

Kasama ko sa biyahe ang kaibigan kong babae. Sa tabi ng kotse, itinaas niya ang kamera, iniisip kung maisasama sa kuha ang malalayong windmill. Habang ninanamnam ko ang keso, tumingin ako sa damuhan. Umaayon sa alun-alon ng lupain ang damuhan sa unahan at ang mga puno sa malayo. Sa halip na maghanap ng iisang malaking bundok, gusto kong iuwi sa alaala ang buong lawak na ito.

Nang malaman kong may mga rantso, lawa at latian, pati mga pasilidad na may tanawan sa talampas, napag-usapan namin ng kaibigan ko kung saan kami hihinto sa susunod. Hindi ko balak tanawin ang lahat mula rito nang sabay-sabay; gusto kong bumaba ng kotse sa bawat isa at pagmasdan ang mga iyon. Pagkatapos kong kainin ang huling piraso ng keso, matagal pa akong nakatanaw sa malayong windmill habang hawak ang platitong papel.

Matapos naming pumili ng susunod na daan, inayos ko ang laylayan ng palda ko bago bumalik sa kotse. Akala ko saglit lang akong daraan, pero napahaba pala ang pamamahinga ko sa harap ng damuhan. Tumawa ang kaibigan ko at umupo sa upuan ng pasahero; ako naman sa upuan ng nagmamaneho. Matapos tiyaking malinaw ang daan sa unahan, umandar ako—at lalo kong ginustong magmaneho pa sa daan sa talampas.