Mga Hagdan-hagdang Palayan ng Kunugidaira Kapag nasasalamin ang langit sa tubig, mas litaw ang hugis ng bawat palayan.

Pumunta ako sa Ipponmatsu Park isang hapon ng Mayo para makita ang mga palayan ng Kunugidaira sa Asahi-machi. Pagkababa ko sa kotse, pumunta ako sa tanawan. Agad kong nakita ang langit na nasasalamin sa mga palayan sa harap ko. Akala ko, mga palayang hitik na sa palay ang makikita ko, kaya unang-una kong napansin ang lawak ng tubig. Iba-iba ang hugis ng bawat palayan; hindi ko tuloy alam kung saan unang titingin.

Inayos ko ang manggas ng dilaw kong kardigan at humarap sa mga palayan. Mula sa unahan hanggang sa likuran, sunod-sunod ang mga pilapil na paliku-liko. Hindi tulad ng mga lugar na maayos na magkakahanay ang parisukat na mga taniman, makikita rito ang mga hugis na sumusunod sa dalisdis. Habang pinagmamasdan ko ang mga ulap na nasasalamin sa tubig, gusto ko ring tingnan ang mga bundok sa likod ng mga palayan.

Sabi ng kaibigan kong babae, na kasama ko sa biyahe, parang pamaypay ang pagkakabuka ng mga palayan. Sinundan ko ng tingin ang guhit ng mga pilapil, saka tumingin sa isang maliit na kumpol ng mga bahay sa di-kalayuan. Kapag tanaw ko pati ang kabayanan at kagubatan, mas dama ko kung paanong bahagi ng buong lugar ang mga palayan, hindi lang sila nakahiwalay na tanawin. Natutuwa akong nakapagmaneho hanggang dito, kung saan natatanaw ko ang mga palayan mula sa itaas.

Para magpahinga, uminom ako ng katas ng mansanas mula sa Asahi-machi na dala ko. Nagbuhos ako ng kaunting katas mula sa bote papunta sa maliit na tasa at sumimsim. Nang kumalat sa bibig ko ang tamis ng prutas, mas napanatag ako habang pinagmamasdan ang tanawin. Gusto ko pang tumagal nang kaunti, hawak ang tasa at pinagmamasdan ang langit na nasasalamin sa tubig.

Sabi raw, sa kalagitnaan ng Mayo sinisimulan ang paglalagay ng tubig sa mga palayang ito, at sa huling bahagi ng buwan nagsisimula ang pagtatanim ng palay. Naisip kong bahagi pala ng susunod na gawain sa bukid ang mga palayang may tubig na pinagmamasdan ko ngayon. Noong una, mga hugis lang ng pilapil ang pinagmamasdan ko; ngayon, naiisip ko na ang mga taong kumikilos sa bawat palayan. Habang kausap ko ang kaibigan ko, minsan pa akong napatingin sa tubig.

Nang maubos ko ang laman ng tasa, hinawakan kong muli ang bote. Gusto kong baunin sa alaala, hindi lang sa litrato, ang hugis ng bawat palayan at ang langit na nasasalamin sa tubig. Kapag tiningnan ko ulit ang litrato, malamang maalala ko rin ang tamis ng katas ng mansanas. Naglakad kami ng kaibigan ko pabalik sa kotse habang pinag-uusapan kung saan kami dadaan pauwi.