Kumagawa-juku Pagmasdan ang mga bahay na may disenyong sala-sala sa bintana, saka magpahinga habang kumakain ng kuzumanjū

Naglakad ako mula sa paradahan papunta sa kalye ng Kumagawa-juku. Hanay-hanay ang mga tradisyonal na bahay na may disenyong sala-sala sa mga bintana, at may dumadaloy na tubig sa gilid ng daan. Balak kong pagmasdan hanggang sa malalayong bubong, pero unang tumawag sa pansin ko ang lagaslas ng tubig sa tabi ng paa ko.

Huminto ako, suot ang puting bestidang may mga bulaklak, at tinitigan ang kuzumanjū sa plato. Kita ang palaman sa malinaw na bahagi nito, at nang ilapit ko ang palito, gumewang-gewang ito. Hindi ko pa nga kinakagat, napangiti na ako.

Sa isang kagat, magkasabay na kumalat sa bibig ko ang malambot na kudzu at tamis ng palaman. Habang ninanamnam ko ang pagkaing kilala sa Kumagawa, tuloy-tuloy sa harap ko ang hanay ng mga tradisyonal na bahay. Ang ganitong pahinga pala ang bagay sa pamamasyal ko sa hapon ng umpisa ng tag-init.

May maiikling batong tawiran sa kanal, papunta sa mga bahay. Iba ito sa pagtanaw sa malawak na ilog; parang dumadaloy ang tubig sa mismong tabi ng mga tirahan. Pagkaubos ko ng kuzumanjū, gusto ko ring kunan ng litrato ang maliliit na detalyeng ito.

Kung magpapadala ako ng litrato sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho, tig-isang litrato siguro ng lumang bayan at ng kakanin. Mahilig din siya sa matatamis, kaya baka agad kaming magkasundo na maglakad dito. Ang sarap ding dahan-dahang maglakad-lakad sa lugar na narating ko sakay ng kotse.

Habang pinagmamasdan ko ang mga bubong sa dulo ng kalye, pinag-iisipan ko kung saan ako susunod na hihinto. Kahit simpleng paglalakad lang, napapansin kong magkakaiba nang kaunti ang disenyong sala-sala sa mga bintana at ang mga bubong. Habang sariwa pa sa akin ang tamis ng kuzumanjū, maglakad pa ako nang kaunti sa bayang pahingahan ng mga manlalakbay.