Sa Mga Haliging Yelo ng Ashigakubo Nagliliwanag na yelo sa gubat sa gabi at tsaa mula Yokoze na dala ko

Paglakad ko sa daanan para sa mga bisita, tinamaan ng ilaw ang yelong bumalot sa dalisdis, kaya litaw pati ang yelo sa pagitan ng mga puno. Akala ko, mga yelong nakasabit lang mula sa itaas ang makikita rito, pero nababalutan din ng yelo ang mga puno at pati ang baku-bakong lupa. Napakaraming tanawing mapagmamasdan; pagkatingala ko, napatingin naman ako sa dalisdis sa unahan.

Isinara ko ang makapal kong coat na kulay navy at huminto sa plataporma ng daanan. Nasa ilalim nito ang lavender na niniting na bestida, at ipinares ko rito ang mahahabang puting medyas. Gaya ng dati, pinili ko ang cute na damit, pero ngayong gabi, nagpapasalamat ako sa sarili kong nagsuot ng coat. Dumampi sa pisngi ko ang malamig na hangin, at doon ko naramdamang taglamig na nga.

Mula sa termos, ibinuhos ko sa tasa ang tsaang mula sa Bayan ng Yokoze na inihanda ko kaninang araw. Nang yakapin ko ang tasa sa dalawang kamay, bumalik ang init sa mga daliri ko. Pagkatapos humigop, humarap ako sa yelo; pakiramdam ko, mas napatagal ko na ang pagmamasid dito. Mainit sa mga kamay ko, yelo naman sa harap ko. Nakakatuwa ang pagkakaibang iyon, kaya napangiti ako habang hawak ang tasa.

Pagtingin ko sa kabila ng hagdan, napansin kong nag-iiba ang bagsak ng liwanag sa yelo depende sa puwesto. May mga umbok na litaw na litaw, at may mga bahaging madilim sa pagitan ng mga puno. Nagpunta ako para makita ang yelong may kulay, pero kapag tinatamaan pala ito ng ilaw, litaw pati ang maselang hugis. Balak ko sanang kumuha ng litrato, pero bago ko mailapag ang tasa, gusto ko muna itong pagmasdan muli.

Alam ko nang 30m ang taas nito at 200m ang lapad, pero ibang-iba pa rin kapag alam mo lang ang mga numero at kapag nakatayo ka sa gitna ng dalisdis na ito. Mula sa yelo sa unahan hanggang sa mga punong nasa likuran, nagpapatuloy ang tanawin kahit saan ko dalhin ang tingin. Sa tuwing inaakala kong tapos na akong tumingin, may iba na naman akong napapansing hugis. Nakatigil lang ako roon, muntik ko nang makalimutan na unti-unti palang nababawasan ang tsaa ko.

Nang maubos ko ang huling lagok at maisilid ang tasa, saka lang ako nagkaroon ng ganang tumuloy sa susunod na hagdan. Pag-uwi, hindi lang ganda ng kulay ang ikukuwento ko, kundi ang maseselang hugis ng yelo at ang init ng tsaa sa dalawang kamay ko. Naging alaala ko ng biyahe sa taglamig ang gabing iyon sa gubat. Sa susunod na magtimpla ako ng tsaa, tiyak na babalik sa isip ko ang tanawing yelo.