Sa Burol ng Shibazakura sa Parke ng Hitsujiyama Mga bulaklak sa paanan ng Bundok Bukō at mga strawberry ng Chichibu

Nang bumungad sa akin ang Burol ng Shibazakura, nagulat ako—mas mababa pala sa inaakala ko ang mga bulaklak. Dumating akong nakahandang tumingala sa mga bulaklak sa mga sanga ng puno, pero dito, buong dalisdis ang nababalot ng mga ito. Huminto ako sa gilid ng daanan at sinundan ng tingin ang mga disenyong umaabot hanggang dulo; sa likuran niyon, napakalaki ng Bundok Bukō. Akala ko, bulaklak lang ang pinunta ko, pero tanaw ko rin pala ang bundok. Napasinghap ako.

Nasalubong ng hangin ang manggas ng puting kamiseta ko. Suot ko itong bukas, kaya kita ang pink na pang-itaas sa ilalim; parang nakapili pala ako ng kulay na kahawig ng mga bulaklak, at medyo natuwa ako. Ganoon talaga—hindi ko naman pinag-iisipan 'yan bago umalis. Dahan-dahan akong naglakad sa daanan habang pinagmamasdan kung paanong kumukurba at nagsasalubong ang mga hanay ng bulaklak.

Shibazakura daw ang tawag dito dahil kahawig ng sakura ang mga bulaklak nito, at gumagapang at kumakalat naman sa lupa ang halaman na parang damo. Mula sa malayo, mukha itong malalaking disenyo; sa malapitan, makikita ang kumpol-kumpol na mumunting bulaklak. Pagkatapos kong pagmasdan nang malapitan ang mga ito, ibinalik ko ang tingin sa buong burol at saka ako namangha sa lawak nito. Ang liliit ng mga bulaklak, pero kayang bumuo ng ganitong tanawin.

Kinuha ko sa lalagyang papel ang mga strawberry ng Chichibu na dala ko at hinawakan ang mga ito sa may tangkay. Umaga pa lang, napagpasyahan ko nang kakain ako habang pinagmamasdan ang mga bulaklak; pero nang hawak ko na ang strawberry, napako rin ang tingin ko rito. Bago pa man ako kumagat, siguradong halata na sa mukha ko ang tuwang may hawak na akong matamis—napangiti ako mag-isa. Dapat dahan-dahan kong namnamin ang tanawin, pero nauna pa ang meryenda sa plano ko.

Pagkagat ko, kumalat sa bibig ko ang katas at napangiti ako. Habang ninanamnam ko ang tamis, muli kong minasdan ang mga bulaklak; pakiramdam ko, mas mahinahon ko nang nasundan ng tingin ang bawat gilid ng mga disenyo. Isang araw lang ng tagsibol, pero nasa harap ko ang dambuhalang Bundok Bukō at ang munting strawberry sa kamay ko. Ang sarap pagsabayin ng tanawin at tamis nito—parang sayang magmadali sa susunod na kagat.

Kahit naubos ko na ang strawberry, hindi pa ako agad nakalakad palayo. Balak ko sanang titigan muli ang mga bulaklak sa burol bago umalis, pero natatanaw ko ang bundok, kaya bumabalik din ang tingin ko sa mga bulaklak. Gusto ko ring ikuwento pag-uwi kung gaano kasarap ang strawberry, pero maipapadama kaya ng litrato ang tanawin ng mga bulaklak at ng Bundok Bukō? Dahil doon, pinagmasdan ko pa silang mabuti mula sa daanan—isa pang beses.