Paglibot sa Saikazaki Tanawin ang magkakapatong na bahay sa tapat ng daungan, mikan sa kamay

Mula sa kabila ng daungan, tanaw ko ang mga bahay sa bayan ng Saikazaki na magkakapatong sa dalisdis. Hapon noon ng Nobyembre, at tumatama pa ang sikat ng araw sa mga dingding ng bahay. Sa ibabaw ng bubong sa unahan, may isa pang bahay; sa tabi niyon, may isa na namang bubong na nasa ibang taas. Sa mapa, mukhang magkakadikit ang mga bahay, pero nang makita ko ang mga iyon nang harapan, gusto kong sundan ng tingin ang bawat isa.

Hinila ko palapit sa katawan ko ang kardigang kulay-cream na suot ko sa ibabaw ng pang-itaas kong kulay mint, saka ko inilabas ang baon kong mikan mula Wakayama. Habang hawak ko ito sa isang kamay, binalatan ko iyon; kumalat sa mga daliri ko ang bango nito. Laging may kakaibang saya ang meryendang dala sa biyahe, pero noong araw na iyon, natuwa ako pati sa pagbabalat nito habang dama ko ang simoy-dagat. Kumuha ako ng isang piraso at inilapit iyon sa labi ko.

Pagkagat ko, kumalat sa bibig ko ang katas at gusto ko agad kumuha pa ng isang piraso. Ayon sa impormasyon ng prepektura, inaani ang mga mikan na itinanim sa labas mula unang bahagi ng Setyembre hanggang Disyembre. Mabuti na lang at nagdala ako ng mikan sa pagpunta ko sa Wakayama ngayong taglagas. Huminto muna ako sa pagbabalat at tumingin ulit sa kabila ng daungan. Kay sarap pala sa pakiramdam kumain sa harap ng tanawing gusto ko.

Habang kumakain ako, ibinaling ko ang tingin sa tubig at nakita kong gumagalaw-galaw ang repleksiyon ng mga bahay. Sa dalisdis, malinaw ang hugis ng bawat bubong; sa tubig naman, patuloy na gumagalaw ang repleksiyon ng mga iyon. Sa tuwing hindi ako makapili kung alin ang titingnan, hindi ko muna kinakain ang pirasong hawak ko. Gusto ko pang patagalin ang pahinga, kaya nanghihinayang akong ubusin agad ang mikan.

Kilala sa ganda ng tanawin ang Saikazaki mula pa noong panahon ng Manyō, at bahagi rin ito ng “Zekkei no Hōko Waka no Ura,” isang Japan Heritage na kinilala noong 2017. Naisip ko kung noon din kaya ay nagmasid ang mga tao sa kabilang panig ng daungan. Mga tahanan ang nakikita ko ngayon, pero baka pareho rin ang hangarin ko at ng mga tao noon: ang pumunta rito para makita ang tanawing ito.

Pagkatapos kong kainin ang huling piraso at tipunin ang mga balat, naiwan pa rin sa mga kamay ko ang bango ng mikan. Bago ako umalis, muli akong tumingin sa kabila ng daungan. Nang makita ko ang bubong na kanina ko pa napapansin, parang bahagya kong nakilala ang bayang ito kahit nakamasid lang ako. Ang maaalala ko sa Saikazaki ay ang magkakapatong na bahay at ang tamis ng piraso ng mikan na iyon.