Paglibot sa Dambana ng Shirahige Tanawin ang Lawa ng Biwa mula sa bakuran at ang malaking torii sa gitna nito

Pagpasok ko sa bakuran ng dambana, nakita ko sa kabila ng National Route 161 ang torii sa lawa. Pamilyar ang hugis nito mula sa mga larawang nakita ko, pero nagulat pa rin ako sa lawak ng tubig sa paligid. Noong hapon ng Mayo, suot ko ang pang-itaas na kulay mint at puting miniskirt. Napahinto ako habang naglalakad. Akala ko torii lang ang titingnan ko, pero maya-maya, nakatanaw na ako sa malalayong bundok lampas dito.

Nasa kanan ko ang tanawang may pulang hagdan na tinatawag na “Aiko Shirahige-dai”. Nasa harap ito ng tanggapan ng dambana at dito masisilayan ang torii sa lawa. Mas malinaw sa akin kung paanong tila nakatayo ito sa tubig nang pagmasdan ko ang buong tanawin mula sa bakuran, sa halip na lumapit sa lawa. Hindi ko lang basta tinitingnan ang torii bilang isang estruktura; para sa akin, bahagi ito ng kabuuang tanawin ng lawa.

Tinatawag din daw ang Dambana ng Shirahige na “Shirahige-san” at “Myōjin-san”, at kilala ito bilang dambana ng diyos ng mahabang buhay at mabuting kalusugan. Nang malaman ko ang pangalan nito at makapagdasal doon, kusa kong naisip na hilinging manatili akong malusog para makapagpatuloy pa akong maglakbay nang matagal. Matutuwa akong mamasdan muli ang parehong lawa sa susunod kong pagbisita. Bago pa ako makaisip ng mas malaking kahilingan, iyon agad ang laman ng isip ko.

Mayroon ding monumentong bato na may nakaukit na tula ng mag-asawang Yosano Tekkan at Akiko noong bumisita sila rito. Marahil may gusto ring ipahayag sa tula ang mga taong nakakita sa lawang ito noon. Ilalabas ko na sana ang cellphone ko para kumuha ng litrato, pero itinago ko ulit. Gusto ko munang itatak sa isip ko ang lawak ng tanawing ito, kaya dahan-dahan kong minasdan ang tubig sa magkabilang panig ng torii.

Habang papatapos ang pagdalaw ko sa dambana, napaisip na rin ako tungkol sa tanghalian. May Takashima tonchan dito, manok na binalutan ng sarsa ng miso. Nang pangalan pa lang ang narinig ko, baboy agad ang naisip ko—manok pala. Nalaman ko ring puwede itong igisa kasama ng mga gulay o gawing ginisang udon. Dahil doon, lalo kong inabangan ang kakainin ko pag-uwi.

Bago lumabas ng bakuran, lumingon ako at nakita kong tanaw pa rin ang lawa sa pagitan ng mga sanga ng pino. Madaling tandaan ang hugis ng torii, pero parang hindi kayang iuwi sa isang litrato ang lawak ng lawa. Baka iyon ang dahilan kung bakit gusto kong bumalik. Habang naglalakad, naisip kong sa susunod kong pagpunta sa Takashima, maglalaan din ako ng oras para tikman ang tonchan.