Paglilibot sa Maruyama Senmaida Pinagmamasdan ko ang mga hagdan-hagdang palayan habang kumakain ng mehari-zushi

Mula sa lugar na may malawak na tanawin, minasdan ko ang Maruyama Senmaida at nakita kong sunud-sunod ang maliliit na palayan sa dalisdis. Noong umaga sa unang bahagi ng Hunyo, nasasalamin sa tubig ang langit, at may makikitid na pilapil sa pagitan ng mga palayan. Akala ko noon, magkakatabing parisukat ang mga palayan; hindi pala—paikot-ikot ang hugis ng mga ito. Iba-iba ang bawat taniman, kaya lumilipat-lipat ang tingin ko sa susunod na palayan.

Suot ko ang mapusyaw na asul na pang-itaas na may check at puting shorts, at habang nakapatong pa sa ulo ko ang salaming pang-araw, inilapit ko sa dibdib ang mehari-zushi na hawak ko. Pag-alis ko lang ng pambalot, puwede ko na agad itong kainin, pero gusto ko pang namnamin ang tanawin. Sa kabila ng dahon ng atsarang mustasa, tanaw ko pa rin ang napakaraming palayan. Parang biglang nagsama sa isip ko ang baon kong kanin para sa tanghalian at ang tanawing nasa harap ko.

May 1,340 palayan dito ngayon. Nakasulat daw sa talaan ng pagsukat ng lupa noong 1601 na mahigit 2,200 palayan ang naroon. Kung mapa lang ang titingnan ko, hindi ko aakalain na ganito karami ang palayan sa iisang dalisdis. Mula rito, tanaw ko ang makikitid na pilapil—bawat isa'y hinubog ng mga kamay na nagbungkal ng lupa at nagpatong-patong ng mga bato.

Noong 1993, binuo ng mga residente ang samahan para pangalagaan ang Maruyama Senmaida, at pagsapit ng 1997, naibalik sa 1,340 ang bilang ng mga palayan. Akala ko noon, matagal nang ganoon ang tanawing ito; pero pinagsikapan pala ng mga residente na ibalik at pangalagaan ito. Habang hinahangaan ko ang ganda ng mga palayan, lalo kong gustong bumalik dito.

Sa wakas, kinagat ko na ang mehari-zushi pati ang dahon nito. Pinagsama sa isang kagat ang kanin at atsarang mustasa—isang simpleng pananghalian sa Kumano. Punô ang bibig ko kaya wala akong masabi habang kumakain. Pero nakatingin pa rin ako sa mga hagdan-hagdang palayan. Ang sarap palang kumain habang pinagmamasdan ang palayan; parang sabay kong ninanamnam ang pagkain at tanawin. Tuwang-tuwa ako.

Pagkatapos kumain, tanaw ko hanggang sa magkakapatong na bundok sa malayo. Kanina, sinusundan ng tingin ko ang mga kurba ng palayan; ngayon, lumawak ang tanaw ko lampas pa roon. Buti na lang, nagdala ako ng pagkaing kilala rito at naglaan ng oras para pagmasdan lang ang tanawin. Bago umuwi, muli kong ibinalik ang tingin ko sa maliliit na palayan sa harapan. Ngayon ko napansin ang liko-likong pilapil na hindi ko nakita noong una, kaya muli akong napahinto.