Bago tumawid sa maikling tulay, gusto ko munang namnamin ang mga bundok sa taglagas Biyahe sa umaga sa huling bahagi ng Oktubre: tanawin muna ang mga bundok sa Okuhida, saka dumaan sa tulay

Isang umaga sa huling bahagi ng Oktubre, bumaba ako ng kotse sa paradahan ng Parke ng Tanawan ng Kita Alps. Isinara ko ang jacket na suot ko sa ibabaw ng manipis na sweater, at naglaan muna ako ng oras para pagmasdan ang mga bundok. May mga dahon pa ng taglagas sa kalapit na dalisdis, at sa kabila nito ay may mabatong bundok. Pagdating dito, napagtanto kong iba-iba ang anyo ng taglagas sa bawat bundok.

Matapos tingnan ang daang nagpapatuloy sa kabilang dulo ng tulay, muli akong tumingala hanggang sa tuktok ng bundok. Alam kong 150 m ang kabuuang haba ng tulay, pero kapag kaharap ko ang tanawing nakapaligid dito, hindi sapat ang sukat na iyon para maisip ko ang laki ng lugar. Napakataas ng mabatong bundok, anupat nagmumukhang maliliit ang mga puno sa dalisdis. Sandali kong nakalimutang bumalik sa kotse.

Bumalik ako sa driver's seat at hinawakan ng dalawang kamay ang manibela. Nang umandar na ako, sa kalsada sa unahan nakatuon ang tingin ko. Habang umaandar ako, ramdam kong papalapit ang mga bakod sa magkabilang panig ng tulay. Inalala ko ang hugis ng bundok na pinagmamasdan ko kanina at dumiretso akong tumawid. Maikli lang ang biyahe, pero nasiyahan ako dahil dito talaga ako pumunta para makatawid sa tulay.

Pagkatapos nito, gusto kong kumain ng Hōba-miso sa Okuhida. May inaabangan pa akong tikman: misong inihaw sa dahon, kasama ng kanin. Hindi ko napansing nagugutom na pala ako habang nakatingin sa bundok; nang makabalik ako sa kotse, kumalam ang sikmura ko. Buti na lang, hindi puro tanawin ang inilagay ko sa plano at naglaan din ako ng oras para sa tanghalian.

Sa susunod kong pahinga, binalikan ko ang mga litratong kuha ko mula sa tanawan. Akala ko bundok lang ang nakuhanan ko, pero naaalala ko rin pala ang tulay na papunta roon. Naaalala ko ang oras na ginugol ko sa pagtanaw mula sa paradahan, pati ang maikling tulay na tinawid ko mismo. Dahil naranasan ko ang dalawa, parang mas malapit sa akin ang tanawin sa litrato. Nadagdagan na naman ang mga lugar sa Okuhida na gusto kong balikan sakay ng kotse sa taglagas.