Mamasyal sakay ng kotse sa Kanjōji Park Mga palayang puno ng tubig at tanghaliang may masu-zushi

Tanghali ng Mayo, dumaan ako sa bayan ng Inami papunta sa Kanjōji Park. Nagmaneho ako paakyat hanggang sa paradahan, ipinarada ang pulang kotse at pinatay ang makina. Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang Kapatagan ng Tonami na umaabot hanggang sa malalayong bundok. Ang saya, pagkababa ko pa lang ng kotse ay tanaw ko na agad ang ganito kalawak na kapatagan.

Sa kabila ng puting guhit ng paradahan, may gilid na bato at isang piraso ng lupa. Lampas doon, nakalatag ang mga palayang puno ng tubig. Sumasalamin sa langit ang mga parisukat na palayan, at sa pagitan ng mga ito ay may paisa-isang bahay at kumpol ng mga puno. Noong una, akala ko maliit na gubat ang isa sa mga kumpol, pero nang pagmasdan ko nang mabuti, may bahay pala sa pagitan ng mga puno.

Kainyo pala ang tawag sa mga punong nakapaligid sa bahay. Nalaman kong panangga ang mga ito sa hangin at niyebe, kaya muli kong tiningnan ang mga kumpol ng puno sa kapatagan. Sa tanawing pinagmamasdan ko mula sa malayo, may mga taong nakatira pa rin hanggang ngayon. Nang mapagtanto ko iyon, lalo akong ginanahang hanapin ang bawat bahay.

Masu-zushi ang baon ko para sa tanghalian, inihanda bago ako umalis. Sa tabi ng kotse, binuksan ko ang dahon ng kawayan at sumilip ang kaning may suka, na may patong na mapusyaw na rosas na trout. Pagkagat ko sa isang piraso, nanamnam ko ang asim ng kaning may suka. Ang sarap kumain ng masu-zushi habang tanaw ang mga palayan sa ibaba; buti ito ang pinili ko para sa tanghalian.

Pagkatapos kumain, inayos ko ang pambalot at naglakad-lakad muna sa parke. Pagdating ko sa maluwang na damuhan, sumingit ang hangin sa manggas ng cardigan ko, kaya mas malamig ang pakiramdam kaysa kanina sa loob ng kotse. Masaya na may oras para tumingin sa malayo at mag-unat ng mga paa sa tanghaling hintuan matapos ang mahabang biyahe.

Gusto ko namang maglakad-lakad sa bayan ng Inami. Mga 5 minuto lang sakay ng kotse mula sa parke hanggang sa sentro, kaya mabilis akong makakapunta sa mga lugar na pinagmamasdan ko mula sa itaas. Bago ako sumakay ulit, sinulyapan ko pa ang mga palayang puno ng tubig. Sa susunod na dumaan ako sa kalsadang ito, baka gusto ko na namang magpahinga sa paradahang ito.