Paglilibot sa Tachikue Gorge Pagmasdan ang hanay ng mga batong nakausli sa ibabaw ng mga dahon ng taglagas

Noong hapon ng Oktubre, nang masilayan ko ang hanay ng mga bato sa Tachikue Gorge, napatingala agad ako. Sa likod ng mga puno, sunod-sunod ang malalapad na batong pader at matatangkad na batong patulis ang mga tuktok. Sa mga larawan, akala ko isa lang itong malaking bangin, pero iba-iba pala talaga ang hugis ng bawat bato. Mula sa unang matulis na batong napansin ko, lumipat ang tingin ko at may iba na naman akong gustong pagmasdan—hindi ko tuloy malaman kung alin ang uunahin.

Suot ko ang maikling itim na jacket sa ibabaw ng lavender na pang-itaas. Nang tumigil ako at ibinaba ang mga braso, talagang nakatuon ang pansin ko sa pagtingala. Sa ibabaw ng mga punong magkakapatong sa harap ko, mga bato lang ang nakausli sa taas; sa ilalim naman, sumisilip ang mabababang bubong. Nang ikumpara ko ang taas ng mga bato sa karaniwang mga gusali, saka ko tunay na naramdaman kung gaano kataas ang mga ito—napatingala na naman ako.

Sabi nila, ang pag-ukit ng ilog sa mga bato at ang unti-unting pagguho ng mga ito sa paglipas ng panahon ang bumuo sa bangin. Nakakamanghang isipin na nahubog ang mga batong mukhang napakatigas, kaya nagkaroon ng maninipis na tuktok at malalalim na siwang. May mga batong tinatawag na Rōsoku-iwa at Eboshi-iwa. Kapag naririnig ko ang mga pangalan, gusto ko agad hanapin ang hugis na pinagmulan ng mga iyon, pero gusto ko munang dahan-dahang pagmasdan at tandaan ang tabas ng mga batong nasa harapan ko.

May mga punong tumutubo pati sa pagitan ng mga bato, at nagkakapatong-patong ang mga dahon ng taglagas. Habang pinagmamasdan ko ang mga puno kasabay ng matatayog na bato, mas nakita ko ang lawak ng buong bangin kaysa noong nakatutok lang ako sa mga bato. Kahit igalaw ko nang kaunti ang tingin ko pakaliwa't pakanan, may nakahanay pang mga bato sa unahan. Medyo nahiya ako sa sarili ko dahil inakala kong alam ko na ang lugar matapos tumingin sa iisang larawan lang—pero pagdating doon, tuluyan akong nahumaling sa tunay na tanawin.

Pagkatapos magmasid, nagbabad ako sa mainit na tubig sa Tachikue Gorge Onsen. Unti-unting nawala ang paninigas ng batok ko sa kakatingala, pati ang pagod sa mga paa ko dahil sa paglalakad. Pagkatapos maligo, tumikim ako ng lutuing may mga gulay-gubat. Habang dahan-dahan akong kumakain, naisip kong pati pala ang sarap ng kabundukan ay nasa plato. Mga hugis ng bato ang nasa isip ko nang dumating ako, pero bago umuwi, nagustuhan ko na rin ang onsen at pagkain.

Bago bumalik sa kotse, muli akong tumingala sa mga tuktok ng bato. Noong una, hindi ko alam kung saan titingin, pero ngayon, malinaw ko nang naaalala ang maninipis na tuktok at ang malapad na pader sa tabi nito. Hindi gumagalaw ang mga bato, pero ako itong paulit-ulit na nagugulat sa mga iyon. Baka sa susunod kong punta, may mapansin akong hugis na hindi ko nakita ngayon—may bago na akong aabangan hanggang sa makabalik ako.