Tanaw ang Lungsod ng Nara mula sa Bundok Wakakusa | Biyahe sa hanay ng sakura, paglubog ng araw sa tag-init, tanawin sa gabi sa unang bahagi ng taglagas, at mga bundok sa malayo tuwing taglamig

Pagkatapos magmaneho sa kalsadang may sakura, tanawin ang Nara sa maghapon; sa tag-init, pagmasdan ang araw na lumulubog sa bundok; sa unang bahagi ng taglagas, hintayin ang mga ilaw ng lungsod; at sa taglamig, ituon ang tingin sa malalayong bundok. Piliin mo ang panahong gusto mo at samahan mo akong pumunta sa Wakakusa-yama.

Tanawan sa tuktok ng Bundok Wakakusa sa tagsibol. Nakatanaw sa Kapatagan ng Nara ang tagapagsalaysay na nakasuot ng mint na pang-itaas na nakalantad ang mga balikat at puting miniskirt, habang nakasampay sa braso ang manipis na panlabas na damit

TagsibolAbril · bandang 14:00 kapag namumulaklak ang sakura

Tanawin ang Nara sa maghapon matapos magmaneho sa hanay ng sakura

Umalis ako sa Ariake bago pa magbukang-liwayway at nagmaneho nang tuluy-tuloy pa-kanluran sa expressway sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Sa unang araw ng dalawang-gabing biyahe ko sa Kansai noong Abril, pakay kong daanan ang sakurang nakahanay sa Shin-Wakakusa-yama Course at pagmasdan ang Lungsod ng Nara mula sa bundok. Dahil alam kong walang tindahan sa tuktok, bumili na muna ako ng Kenjō Mikasa sa Tsuruya Tokuman sa Shimomikado-chō, Lungsod ng Nara.

Pagpasok ko sa Shin-Wakakusa-yama Course, lumitaw ang mga sakura sa magkabilang gilid ng kalsada. Dumaloy papasok sa bukas na bubong ng kotse ko ang hanging galing sa ilalim ng mga bulaklak. Pinipigilan kong tumingala, at nakatingin lang ako sa kalsada habang mahigpit na hawak ang manibela, papunta sa susunod na kurba. Pagkatapos ng 3.7km na biyahe, nakarating ako sa paradahan sa tuktok, na kasya ang mga 50 kotse. Dito, maglalakad na ako.

Paglakad ko sa 300m na daanang papunta sa tanawan, nakarating ako sa lugar kung saan tanaw ang lungsod sa ibaba. Isinampay ko sa braso ang manipis kong panlabas na damit at huminto, bahagyang nakausli ang isang paa. Ramdam ko ang hangin sa balikat ng mint kong niniting na pang-itaas, at idinikit ko sa dibdib ang bakante kong kamay. Sa harap ko, umaabot sa kabila ng mga puno ang Lungsod ng Nara. Kita ang mga bubong at kalsada sa maghapon, kaya hindi ko mapigilang sundan ng tingin ang mga ito, isa-isa.

Inilipat ko ang tingin mula sa mga punong malapit sa akin papunta sa lungsod, saka sa malalayong bundok. Kahit ang malalaking bubong na nakikita sa pagitan ay nagiging bahagi lang ng lungsod sa ganitong tanawin. Noong nasa ibaba ako, nakatingala ako sa mga gusali; ngayon, nakikita ko na ang mga bundok sa likod ng mga iyon. Mahina kong nasabi, “Ang lawak pala talaga nito.”

Mainit-init sa sikat ng araw sa tagsibol ang damuhan sa tanawan. Sa tuwing dumaraan ang hangin, sumasayaw ang laylayan ng damit na nakasampay sa braso ko. Hindi naman ganoon kalamig para isuot ko iyon, pero napasabi akong mabuti at dinala ko—sakto ang init ng hapong ito ng tagsibol.

Tinatawag din daw na Mikasa-yama ang Bundok Wakakusa dahil kahawig ng tatlong sumbrerong magkakapatong ang hugis nito. Ang Mikasa na iniwan ko sa kotse ay matamis ding panghimagas na hango sa hugis ng bundok na ito. Hindi ko alam na magkaugnay pala ang pangalan ng pagkain at ng bundok. Sinubukan kong hanapin sa dalisdis kung saan magkakapatong ang tatlong “sumbrero,” saka ko napagtanto: nasa ibabaw na pala ako ng bundok, kaya imposibleng makita roon ang kabuuan ng hugis nito.

Habang pinagmamasdan ko ang tanawin, sinubukan kong tukuyin kung saang bahagi ng bundok dumaraan ang kalsadang may sakura na dinaanan ko kanina. Natatakpan ng mga puno ang mismong daan, pero malinaw ko pa ring naaalala ang saya nang sumilip ang mga bulaklak sa kabila ng kurba. Pareho kong nasulyapan ngayong araw ang mga sakurang tiningala ko mula sa ibaba at ang lungsod na tanaw ko mula sa itaas.

Bahagyang malabo ang langit sa tagsibol, kaya malalambot ang guhit ng malalayong bundok. Maganda rin ang malinaw na tanaw, pero gusto ko rin ang banayad na ganitong tanawin—bagay na bagay sa tagsibol. Kumuha ako ng isang litrato sa harap ng bakod at ipinadala iyon sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho, kasama ang mensaheng, “Pagkatapos ng sakura, ang lawak ng tanaw.”

Habang pabalik ako sa paradahan, nag-message ang kaibigan ko, “Kumain ka na ba ng Mikasa sa Mikasa-yama?” Sumagot akong hindi pa, at inilagay ko ang supot ng Mikasa sa upuan sa tabi ko nang hindi binubuksan. Inabangan kong kainin iyon kasabay ng tsaa sa tinutuluyan ko ngayong gabi. Muli kong hinawakan ang manibela at pumasok sa kalsadang may sakura pababa ng bundok.

Tanawan sa tuktok ng Bundok Wakakusa sa tag-init. Nakatingin sa araw na papalubog malapit sa kanlurang hanay ng mga bundok ang tagapagsalaysay na nakasuot ng puting tank top at khaki na cargo miniskirt, habang nakatakip ang isang kamay sa noo

Tag-arawHulyo–Agosto · hapon bago lumubog ang araw

Pagmasdan ang papalubog na araw at ang guhit ng lungsod

Pumunta ako sa Wakakusa-yama, na sikat sa tanawin sa gabi, bago pa dumilim. Pakay ko sa ikatlong araw ng tatlong-gabing biyahe ko sa Kansai noong tag-init ang paglubog ng araw sa Bundok Ikoma sa tapat ko. Nabasa kong magandang pumunta sa bundok mga 30 minuto bago lumubog ang araw para mapanood ang dapithapon, kaya itinapat ko sa oras na iyon ang punta ko sa Shin-Wakakusa-yama Course. Nakarating ako sa paradahan sa tuktok, dulo ng Shin-Wakakusa-yama Course, bago pa tuluyang lumubog ang araw.

Pagbaba ko ng kotse, naglakad ako sa 300m na daanan papunta sa tanawan. Kita pa noon ang mga bubong at kalsada sa lungsod. Iba ito sa tanawin sa gabi, kung saan mga ilaw na lang ang nakikita—litaw pa ang mismong hugis ng Lungsod ng Nara. Akala ko, para panoorin ang paglubog ng araw ang punta ko, pero inuna kong hanapin kung nasaan ang mga kalsadang nilibot ko noong maghapon. Nang ibinalik ko ang tingin sa langit, papalapit na ang araw sa bulubundukin.

Walang tindahan sa tuktok, pero may vending machine na mabibilhan ng inumin. Nauhaw ako sa paglalakad, kaya bumili ako ng malamig na inumin, sumimsim muna, saka nagtungo sa bakod.

Nakakasilaw ang mababang sikat ng araw, kaya itinakip ko ang isang kamay sa noo. Nakalaylay naman sa tagiliran ng khaki kong cargo miniskirt ang isa ko pang kamay habang pinagmamasdan ko ang araw sa ibabaw mismo ng bundok. Nakatapak ang itim kong sneakers sa damuhan sa tuktok, at sa kabila ng bakod ay tanaw ko ang mga puno at lungsod. Masaya ring huminto rito at hintaying magbago ang tanawin.

Matapos pagmasdan ang bulubundukin, ibinalik ko ang tingin sa lungsod. Unti-unting kumakapit ang mga anino ng dapithapon sa mga guhit ng mga gusaling kitang-kita kanina. Sinundan ko kung saan nagsisimulang humaba ang mga anino, mula sa mga punong pinakamalapit sa akin, at napansing unang dumidilim ang mga bubong sa bahaging mas malapit sa bundok.

Nang nasa ibabaw na mismo ng bundok ang araw, lumambot ang liwanag at luminaw ang tagaytay ng Bundok Ikoma. Nang tumama ang araw sa tagaytay, ibinaba ko ang kamay na nakatakip sa noo at kumuha ng iisang litrato gamit ang cellphone. Mas mabilis pala itong nawala kaysa inaasahan ko: isang guhit na liwanag na lang na kasinlapad ng daliri ang natira bago ito tuluyang mawala sa likod ng bundok. Napakasarap sa batok kong pinagpawisan ang simoy mula sa tuktok.

Maliwanag pa sandali ang langit sa ibabaw ng bundok matapos magtago ang araw. Sa bandang lungsod, paisa-isang nagsimulang magliwanag ang mga unang ilaw. Nag-alinlangan akong maghintay pa para sa tanawin sa gabi, pero napagpasyahan kong paglubog ng araw lang ang pakay ko ngayong araw, kaya dito na ako umuwi.

Habang maliwanag pa ang langit, naglakad ako pabalik sa paradahan sa 300m na daanan. Bago sumakay, idinagdag ko lang sa litrato ang maikling mensaheng, “Nakita ko ang araw hanggang tuluyan itong lumubog sa likod ng Bundok Ikoma,” at ipinadala iyon sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho.

Pagkapaandar ko ng makina, sumagot ang kaibigan ko, “Sa susunod, maghintay ka na rin hanggang sa sumapit ang gabi.” Sa susunod na biyahe ko na lang hihintayin ang tanawin sa gabi. Bago ko buksan ang mga ilaw ng kotse, nakita kong nadagdagan na ang mga unang ilaw sa kabila ng mga puno.

Tuktok ng Bundok Wakakusa sa unang bahagi ng taglagas. Nakatayo sa loob ng mababang itim na bakod ang tagapagsalaysay na nakasuot ng mapusyaw na panlabas na damit at palda, habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa gabi ng Lungsod ng Nara

TaglagasSetyembre · mula bago lumubog ang araw hanggang gabi

Sandaling pahinga sa tabi ng bakod habang nadaragdagan ang mga ilaw

Maghapon akong naglakad sa Lungsod ng Nara, saka nagpunta sa Wakakusa-yama mula dapithapon para hintaying dumami ang mga ilaw. Ganoon ko ginugol ang unang araw ng dalawang-gabing biyahe ko sa Kansai noong Setyembre: nagmaneho ako mula Ariake hanggang Nara sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Isinakay ko sa kotse ang Mikasa na binili ko sa lungsod at tinungo ang Shin-Wakakusa-yama Course. Pagpasok ko sa bundok, sunod-sunod ang mga kurba kaya biglang dumalas ang pagliko ko ng manibela. Sa 3.7km na biyahe papunta, napapaligiran ako ng mga puno at unti-unti akong napapalayo sa ingay at sigla ng lungsod na nilibot ko kanina.

Pagdating ko sa paradahan sa tuktok, bumaba ako ng kotse at nagtungo sa tanawan. May 300m na rampa paakyat doon, at nagsimula akong maglakad habang maliwanag pa ang langit. Ramdam ko sa mga suwelas ng sneakers ko ang daan at naaamoy ko ang damo sa tabi. Madilim na sa pagbabalik ko, pero may mga ilaw sa kahabaan ng daanang lakaran na bumubukas daw pagsapit ng gabi.

Pagdating ko sa harap ng bakod, bumungad sa akin ang Kapatagan ng Nara. Habang dumidilim ang malalayong bundok, paisa-isang lumilitaw sa paningin ko ang mga ilaw ng lungsod. Pinagdikit ko ang mga kamay sa harap ng kremang jacket ko at inalala kung saan unang umilaw. Gagawin ko iyong palatandaan para masundan ang pagkakasunod-sunod ng pagdami ng mga ilaw.

Pagkalubog ng araw, naiwan pang maliwanag ang langit sa ibabaw ng mga bundok. Nasa anino na ang lungsod sa ibaba. Hindi na araw pero hindi pa gabi—sandali lang ang ganitong oras, at natutuwa akong nasaksihan ko ito dahil dumating ako bago magtakipsilim.

Nakasulat sa gabay ng Shin-Wakakusa-yama Driveway na pinakamaganda ang tanawin sa gabi mga 30 minuto hanggang 1 oras matapos lumubog ang araw. Napabilang din daw ang tanawin sa gabi ng Wakakusa-yama sa Bagong Tatlong Dakilang Tanawin sa Gabi ng Japan. Dalawa, tatlo pang ilaw ang nadagdag sa paligid ng ginawa kong palatandaan. Nang sumuko na ako sa pagsubaybay, hindi ko na matukoy kung alin doon ang una kong napansin.

May ilang tuwid na guhit ng liwanag akong nakita sa gitna ng mga ilaw ng lungsod sa gabi. Mga ilaw kaya iyon ng mga kotseng dumaraan? Nang maisip kong maaaring konektado sa isa roon ang mga kalsadang nilibot ko noong maghapon, biglang naging pamilyar sa akin ang lungsod na tanaw ko mula sa itaas.

Nang ibaba ko ang tingin, may malalaking bubong na sumisilip sa pagitan ng mga puno. Tanaw mula sa Wakakusa-yama ang lungsod kung saan matatagpuan ang Tōdai-ji at Kōfuku-ji, kaya nakakatuwang panoorin ang mga ilaw habang inaalala ang mga kalsadang nilakaran ko noong maghapon. Habang hinahanap ko kung saan kaya ang kanto na nilikuan ko kanina, tuluyan nang dumilim ang langit.

Pinagkumpara ko ang mga litratong kuha ko para pumili ng isa na ipapadala sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho. May isang kuha noong kaunti pa lang ang mga ilaw, at isa pa noong ganap nang gabi. Matapos mag-alinlangan, ipinadala ko ang mas maagang kuha—kita pa roon kung saan unang umilaw.

Sa 300m na lakaran pabalik, tinatanglawan ng mga ilaw sa gilid ng daan ang dinaraanan ko. Sa tuwing lumilingon ako, mas marami na ang ilaw ng lungsod kaysa kanina. Paulit-ulit akong humihinto para tumingin, kaya parang napakalayo ng paradahan.

Pagbalik ko sa paradahan, binuksan ko ang balot ng Mikasa na binili ko. Ninamnam ko ang Mikasa—malambot ang masa at may palamang matamis na bean paste—sa hangin ng gabi sa tuktok ng bundok, saka tiniklop nang maliit ang pambalot. Pumili muna ako ng kantang pakikinggan pauwi bago buksan ang mga ilaw ng kotse. Mahigpit kong hinawakan ng dalawang kamay ang manibela at nagsimulang bumaba sa paliku-likong daan papunta sa lungsod.

Tanawan sa tuktok ng Bundok Wakakusa sa taglamig na walang niyebe. Nakatanaw sa Kapatagan ng Nara at sa malalayong bundok ang tagapagsalaysay na nakasuot ng kremang amerikana, bandana, pampitis, at bota

TaglamigEnero–Pebrero · bandang 13:00 sa maaraw na araw na walang niyebe

Idikit ang bandana sa leeg at pagmasdan ang malalayong bundok

Sa ikatlong araw ng tatlong-gabing biyahe ko sa Kansai noong taglamig, maaraw ang tanghali at ramdam ang lamig na karaniwan sa Enero–Pebrero, pero walang niyebe. Sakay ako sa pulang sedan na may four-wheel drive; mula Ariake ako nagmaneho papunta sa Wakakusa-yama. Naisip kong baka makita ko hanggang sa mga bundok sa kabila ng lungsod dahil malinaw ang hangin tuwing taglamig. Nagmaneho ako sa Shin-Wakakusa-yama Course hanggang sa paradahan sa tuktok. Tuwing pumapasok ako sa kurbang nasa lilim, sumasalubong sa akin ang malamig na hangin, kaya tinaasan ko nang isang antas ang heater.

Narinig kong medyo mas malamig sa tuktok kaysa sa lungsod, pero nang bumaba ako ng kotse, biglang kinagat ng lamig ang mga pisngi ko—doon ko naintindihan ang ibig sabihin nila. Dali-dali kong ibinutones ang amerikana hanggang sa pinakataas.

Naglakad ako sa 300m na daanang lakaran nang suot pa rin ang amerikana. Pagdating ko sa tanawan, naroon ang mababang bakod lampas sa damuhan, at sa kabila nito ay nakalatag ang Lungsod ng Nara. Mabuti talagang pinili ko ang maaraw na hapon na walang niyebe.

Mababa ang damo sa taglamig at kumakaluskos sa ilalim ng sapatos ko habang naglalakad. Ibang-iba ang pakiramdam nito sa malambot na damuhang natapakan ko noong dapithapon ng tag-init, kaya sinadya kong humakbang nang paisa-isa papunta sa bakod para marinig ang tunog.

Nang maramdaman ko ang hangin, hinila ko palapit sa baba ang isang dulo ng bandana gamit ang isang kamay. Isinuksok ko naman sa bulsa ng amerikana ang isa ko pang kamay at humarap sa lungsod at mga bundok. Hindi tulad noong naghintay ako para sa mga ilaw sa gabi, napakalayo ng naaabot ng tingin ko ngayon.

Una kong pinagmasdan ang dalisdis na may mga puno, saka ang mga bubong ng lungsod, at pagkatapos ay ang mga bundok sa kabila. Gusto kong pagmasdan nang sunod-sunod, mula malapit hanggang malayo, ang tanawin sa taglamig kapag malinaw ang hangin. Sinubukan kong bilangin kung ilang hanay ang magkakapatong na bundok, pero malabo na ang mga guhit mula sa ikatlo pataas at hindi ko na malaman kung saan nagtatapos ang bawat isa.

Huminga ako nang malalim sa tabi ng bakod. Tumagos hanggang loob ng ilong ko ang malamig na hangin. Parang hindi ko natatanaw nang ganito kalayo noong pumunta ako sa dapithapon ng tag-init. Malinaw kasi ang hangin sa taglamig, kaya litaw pati ang mga guhit ng malalayong bundok.

Nasa tuktok ang Uguisuzuka Kofun, isang sinaunang bunton-libingang hugis-susi at 103m ang haba. Sinasabi rin daw na ito ang “Mausoleo ng Uguisu” na binabanggit sa Makura no Sōshi. Nakatayo ako ngayon sa isang lugar na maaaring tinukoy sa aklat mahigit isang libong taon na ang nakalipas. Nang maisip ko iyon, kusang humina ang mga yabag ko sa damuhan.

Pagbalik ko sa paradahan, nagpahinga ako sa loob ng kotse habang binubuksan ang heater. Habang bumabalik ang init sa mga daliri kong nanlamig, tiningnan ko ulit ang litratong kuha ko kanina ng mga bundok. Sa screen, halos hindi na maihiwalay sa langit ang mga bundok mula sa ikatlong hanay pataas. Gusto ko pa ring ipadala ang litrato, kaya nilagyan ko ito ng mensaheng “Maganda rin ang tanghali sa taglamig” at ipinadala sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho.

Sa pagbaba, muli kong hinawakan ang manibela at isa-isang dinaanan ang mga kurba. Nang marating ko ang ibaba at makapasok sa lungsod, parang kakaiba na ngayon ay nagmamaneho ako sa pagitan ng mga bubong na tanaw ko kanina mula sa itaas. Pagdating sa tinutuluyan ko, binalikan ko ang mga litratong kuha ko ngayong araw at minarkahan ko bilang paborito ang isa lang—iyong kitang-kita pa ang tatlong hanay ng bundok.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Lungsod ng Nara, Prepektura ng Nara · Hapon ng tagsibol
Lungsod ng Nara, Prepektura ng Nara · Takipsilim ng tag-init
Lungsod ng Nara, Prepektura ng Nara · Gabi sa unang bahagi ng taglagas
Lungsod ng Nara, Prepektura ng Nara · Maaraw na tanghali ng taglamig

Tingnan ang mga larawan

Mga pagkaing gusto kong tikman sa biyahe

Mikasa na hugis Bundok Wakakusa

May Kenjō Mikasa na hango sa Bundok Wakakusa sa Tsuruya Tokuman sa Shimomikado-chō, Lungsod ng Nara. Kung bibili ka nito habang nasa lungsod, maaari mo itong gawing matamis na meryenda pagkabalik mo mula sa bundok.

Mga tampok

Tanaw ang Kapatagan ng Nara mula sa tuktok

Mula sa Bundok Wakakusa na may taas na 342m, matatanaw mo ang mga kalye ng sinaunang kabisera at ang malalayong bundok. Napabilang ang tanawin sa gabi sa Bagong Tatlong Dakilang Tanawin sa Gabi ng Japan. Bago ako kumuha ng litrato, sinundan ko muna ng tingin ang tanawin mula sa mga punong malapit hanggang sa mga bundok sa malayo.

Kalsada at lakaran

Mula sa toll gate ng Shin-Wakakusa-yama papunta sa paradahan sa tuktok

Haba ng Shin-Wakakusa-yama Course sa isang direksiyon: 3.7km
Taas ng Bundok Wakakusa: 342m

3.7km ang biyahe papunta sa paradahan sa tuktok. Mula roon, 300m naman ang lakaran papunta sa tanawan.

342m ang taas ng Bundok Wakakusa. 7.4km ang kabuuang biyahe papunta at pabalik sa parehong toll gate.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Lungsod ng Nabari, Prepektura ng Mie 48 Talon ng Akame Ang 48 Talon ng Akame ay lambak sa Nabari na may magkakasunod na talon. Sa Talon ng Senju sa taglagas, sabay na nakikita ang tubig na dumadaloy sa mga bato at ang mga sangang nakausli sa itaas na may makukulay na dahon.

Kasumi, Bayan ng Kami, Prepektura ng Hyogo Tulay ng tren sa Amarube, “Sky Station” Ang Sky Station sa tulay ng tren sa Amarube ay tanawang gumagamit ng dating riles ng lumang tulay. Sa lupa ay naroon ang mga haliging pinanatili at ang parke. Gusto kong magpahinga muna sa ilalim ng tulay, saka umakyat sakay ng Crystal Tower.

Mga lungsod ng Tsu at Iga, Prepektura ng Mie Talampas ng Aoyama Sa banayad na lupain ng Talampas ng Aoyama, nakatayo ang mga puting wind turbine. Pagkatapos ibaba ang mukha para tingnan ang mga bulaklak sa tagsibol, namangha ako sa laki ng mga pakpak at muling napatingala.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Shin-Wakakusa-yama Driveway at tuktok ng Bundok Wakakusa (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan