Tanawin ang Aoike ng Jūniko Sinag ng araw na sumisingit sa mga dahon at mga punong nakahandusay na nakikita sa ilalim ng tubig

Nang humarap ako sa lawa mula sa platapormang kahoy, napasinghap ako. Kitang-kita talaga ang bughaw ng tubig na napalilibutan ng mga puno. Pumunta ako para makita mismo ang kulay na nakita ko sa mga litrato, pero bago ko pa iyon mapatunayan, namangha na ako. Nakatingin ako sa lawa habang bahagyang pinagdidikit ang mga kamay sa dibdib. Napakalapit nito, pero parang hinihigop ng tubig ang paningin ko.

Matapos ko itong titigan nang ilang sandali, napansin ko ang punong nakahandusay sa ilalim ng tubig. Sabi nila, may malaking punong beech na nabulok na at nakahandusay sa Aoike; malinaw daw ang tubig kaya nakikita ang punong nasa ilalim ng lawa. Kanina, puro bughaw lang ang pinapansin ko; ngayon, napapaisip naman ako kung hanggang saan umaabot ang puno. Habang sinusundan ko ito ng tingin sa ilalim ng tubig, hindi na lang magandang kulay ang nakita ko—dama ko na rin ang lalim ng lugar na ito.

Sa ilalim ng tubig ako nakatingin, pero maya-maya'y napunta naman ang tingin ko sa repleksiyon ng mga puno. May gubat sa paligid ng lawa, at may gubat ding lumilitaw sa tubig. Ibinaling ko ang tingin sa bahaging kumikislap sa ilalim ng sinag ng araw na sumisingit sa mga dahon, saka ko muling hinanap ang nakahandusay na puno. Saglit kong hindi malaman kung alin ba talaga ang tinitingnan ko, kaya napangiti ako. Ang daming puwedeng pagmasdan sa napakaliit na bahaging ito.

Kahit Jūniko ang pangalan, 33 pala ang mga lawa at iba pang anyong-tubig. Sinasabing nagmula ang tawag na iyon sa 12 lawa at iba pang anyong-tubig na makikita mula sa Kuzure-yama. Matapos pumasok sa gubat at pagmasdan ang Aoike, mas madaling isipin na may iba pang lawa sa mga bahaging natatakpan ng gubat. Akala ko alam ko na ang lahat dahil sa pangalan, pero gusto ko tuloy maglakad papunta sa iba pang lawa.

Sinasabing nabuo ang Jūniko dahil sa pagguho ng bundok na dulot ng malakas na lindol noong 1704. Kapag kaharap ko ang tahimik na lawa na napalilibutan ng mga puno, hirap akong paniwalaang may nangyaring ganoon kalaking pagguho ng bundok dito. Muli kong tiningnan ang nakahandusay na puno sa harap ko at ang dalisdis sa paligid ng lawa. Naisip ko ang panahong lumipas bago naging ganito ang gubat, at gusto kong dalhin pauwi sa alaala hindi lang ang bughaw na ikinagulat ko noong una, kundi ang buong lugar na ito.

Bago umalis sa plataporma, dahan-dahan kong ibinaba ang mga kamay na magkadikit sa dibdib ko. Kahit ilang litrato pa ang kuhanin ko, sa huli gusto ko pa ring makita ito nang sarili kong mga mata. Sa daan pabalik, gusto ko ring tikman ang Fukaura Maguro Steak-don. Narinig kong inihahain ito sa 3 maliliit na mangkok—isa na may sashimi, isa na may tuna steak na inihaw sa isang panig, at isa pa na inihaw sa magkabilang panig—kaya hindi ako makapili kung alin ang uunahin ko. Matapos pagmasdan ang lawa sa gubat, matitikman ko rin ang lasa ng dagat sa parehong bayan. Gusto ko tuloy pahabain pa nang kaunti ang biyahe ko ngayong araw.