Tenma Kaidō Pagkatawid sa tulay, dahan-dahan kong pinagmamasdan ang mga dahon ng taglagas sa lambak

Kasama ko ang kaibigan kong babae sa biyahe sa Tenma Kaidō ngayong maulap na tanghali ng taglagas. May manipis na ulap sa matataas na bahagi ng bundok. Hawak ko ang manibela gamit ang dalawang kamay at nakatuon ang tingin sa daang nasa kabila ng tulay. Hindi lang basta pagpunta mula isang bayan patungo sa isa pa ang biyahe sa Pambansang Ruta 236 patawid ng bundok; gusto ko rin ang mga sandaling humihinto ako sa daan. Ngayon, magpapahinga muna ako sa Suimei-bashi Park.

Pagkaparada ko, pumasok ako sa loob ng bakod ng parke at tumambad sa akin ang asul na tulay na tumatawid sa lambak. Namumukod sa pagitan ng mga dahon sa bundok ang maninipis na bakal na bumubuo sa balangkas sa ilalim ng tulay. Dito ko lang nakita nang malinaw ang hugis ng tulay na hindi ko napansin habang nagmamaneho. Napag-usapan namin ng kaibigan ko, “Ganito pala tumatawid ng lambak ang mga kalsada.”

May mga dahon na ng taglagas ang mga punong malapit sa akin, at bahagyang natatakpan ng ulap ang matataas na bahagi ng bundok. Iba ito sa malayong tanawin kapag maaliwalas ang panahon; ngayon, naaakit ako sa lalim ng lambak. Mga dahon sa unahan, tulay, at dalisdis sa kabilang panig. Sa ganitong paisa-isang pagtingin, dahan-dahang nadaragdagan ang mga tanawing mananatili sa alaala ko—mga bagay na hindi ko mapapansin kung dumiretso lang ako sa pagmamaneho.

Ang Tenma Kaidō ay rutang bulubundukin na nag-uugnay sa Hiroo at Urakawa, at binuksan ang buong ruta noong 1997. Tumagal ng 27 taon ang paggawa rito. 4,232m ang haba ng Nozuka Tunnel, na tumatagos sa Kabundukang Hidaka. Matapos kong pagmasdan ang napakaraming bundok, gusto ko ring isipin kung gaano katagal bago tuluyang umabot dito ang kalsada.

Habang nakatanaw sa tulay ang kaibigan ko sa tabi ng bakod, lumayo ako nang kaunti para pagmasdan ang tulay kasama ang bundok. Mas dama ko ang kalsadang bumabagtas sa loob ng lambak kapag pati bundok ang tanaw ko, hindi tulay lang. Pagbalik ko sa kotse, sa daan na naman ako titingin; kaya ngayong nakahinto ako, gusto kong pagmasdan ang taglagas na nakapaligid sa akin. Gusto kong maghintay dito hanggang gumalaw nang kaunti ang ulap.

Pagdating ko sa Urakawa, gusto kong pumili ng strawberry monaka mula sa Baigetsudō Tedori Kashihō. Hinahalo ang strawberry na inani sa Urakawa sa matamis na palamang gawa sa puting beans. Nakakatuwang may matamis na hihintayin pagdating sa bayan matapos tumawid sa mga bundok. Gusto kong isama sa biyahe ngayong taglagas ang paghinto para tikman ito habang pinag-uusapan namin ng kaibigan ko ang lambak na nakita ko.