Sa pahinga ko noong taglagas, tumatak pati ang langutngot ng mansanas Tanaw mula sa paradahan ng Takamine Kōgen ang dalisdis na may mga punong larch at ang Saku-daira

Inilagay ko sa bag ang mansanas na binili ko sa Komoro at umakyat ako papunta sa Takamine Kōgen. Habang paakyat ang daan, unti-unting nagkakaroon ng kulay ng taglagas ang mga punong tanaw ko sa labas ng bintana. Balak kong unahin ang pagtingin sa tanawin pagdating ko. Pero nang iparada ko ang pulang kotse, gusto ko ring dalhin sa labas ang mansanas.

Hinapit ko nang kaunti ang harapan ng fleece jacket ko habang pinagmamasdan ang dalisdis sa tabi ng kotse. Nakahilera pababa sa dalisdis ang mga punong larch, at sa likod ng mga ito ay tanaw ang bayan ng Saku-daira. Sapat na ang tanawing lampas sa mga guhit ng paradahan para ipaalala sa akin kung gaano na ako kataas. Nang ilipat ko ang tingin mula sa gusali sa kanan, bumungad sa kaliwa ang lambak—mas malalim at mas malawak pala kaysa inaakala ko.

Pagkagat ko sa mansanas, kumalutong ito. Kanina lang, hawak ko pa ang manibela; ngayon, mansanas naman ang hawak ko. Parang doon ko naramdaman na oras na para magpahinga. Habang nasa bibig ko pa ang tamis ng mansanas, tumingin naman ako sa bayang nasa malayo. Napaisip ako kung saang banda roon ako nagsimulang umakyat, at gusto ko tuloy malaman kung saan pa umaabot ang daan.

Sa mga punong larch ngayong taglagas, parang sumisilip ang liwanag pati sa pagitan ng mga dahon. Sa halip na kunan ang buong dalisdis na parang iisang disenyo, isinama ko rin sa kuha ang sanga sa may harapan. Hawak ko pa ang mansanas, kaya isang kamay lang ang ginamit ko para kumuha ng mabilisang litrato. Pagkatapos kong kumuha ng litrato at maibaba ang dalawang kamay, saka ko mas napagmasdan ang tanawin nang walang pagmamadali.

Nang itabi ko ang mansanas at bumalik sa kotse, naisip kong bukod sa bundok ay maaalala ko rin ang bayan. Siguro dahil pinagdugtong ng rutang dinaanan ko ngayong araw ang mga taniman ng prutas sa Komoro at ang mataas na paradahang ito. Sa biyahe pauwi, gusto ko pang dumaan ulit sa lungsod at pumili ng mga mansanas na iuuwi. Nadagdagan pa ng taglagas sa talampas ang mga aabangan ko pagkatapos.