Pagbaba ko ng kotse, pinanood ko ang dagat sa dapit-hapon Paglalakad sa promenade sa tabi ng dagat sa Izu Oshima pagsapit ng Setyembre

Isang dapit-hapon ng Setyembre, pumunta ako sa Sunset Palm Line sa Izu Oshima. Ipinark ko ang kotse at naglakad sa tabi ng dagat; tila papunta sa tangway ang mapula-kayumangging daanan. Naka-ivory na knit top ako at asul-berdeng palda. Dumampi ang hangin sa manggas ko, at biglang parang mas malapit na ang dagat na tanaw ko kanina mula sa kotse.

Huminto ako sa tabi ng barandilya at marahang ipinatong doon ang isang kamay. Akala ko sa malayong bahagi ng dagat ako titingin, pero noong una, sa mga alon na malapit sa paanan ko napako ang tingin ko. Banayad ang kurba ng tangway sa malayo, maliwanag pa ang langit. Dapit-hapon, hindi naman pala biglang dumidilim. Gusto kong pagmasdan nang dahan-dahan ang paglipat na iyon.

Naglakad ako nang kaunti at nang lingunin ko, nag-iba rin ang tanawin mula sa lugar na pinagtayuan ko kanina. Nandoon ang daang sumusunod sa baybayin, ang barandilya, at ang madamong dalisdis. Maikli lang ang nilakad ko, pero iba-iba ang ayos ng mga iyon sa paningin ko. Bumalik ako sa bahaging nagustuhan ko at muling humarap sa dagat. Dito, gusto kong manatili muna.

Bago ako umalis, balak kong manood ng paglubog ng araw at dumiretso agad sa hapunan. Pero habang nakatanaw ako sa dagat, nagustuhan ko na rin ang sandaling dahan-dahang kumakalma ang kalangitan. Gusto kong piliin ang bekko sushi, tradisyonal na putahe ng isla, para sa hapunan. Isdang binabad sa sarsa ng toyo at siling berde—gaano kaya ito kaanghang? Iniisip ko na rin ang susunod kong aabangan pagkatapos kong namnamin ang tanawin.

Paglingon ko palayo sa dagat, parang nag-iba na rin ang kulay ng promenade mula noong una. Akala ko babalik na ako, pero lumapit muna ako sa barandilya sa huling pagkakataon. Naparito ako para tumingin sa malayo, pero baka ang pinakanagustuhan ko ay yung sandaling tumigil lang ako at nagmasid. Medyo mabagal din akong naglakad sa daan pabalik sa kotse.