Yamadera (Hōju-san Risshaku-ji) Mga bulwagang napalilibutan ng dahon sa taglagas at isang subo matapos umakyat

Pagkatapos kong umakyat sa mga baitang na bato, huminto ako at saka ko lang narinig nang malinaw ang sarili kong paghinga. Gusto ko sanang pagmasdan agad ang tanawin, pero inayos ko muna ang paghinga ko. Nang tumingala ako, nakita ko ang mga bulwagan sa pagitan ng mga puno sa batuhing bundok, at panandalian kong nakalimutan ang pagod ng mga binti ko.

Dahan-dahan kong sinundan ng tingin ang mga bulwagan sa malapit, hanggang sa hanay ng mga bundok sa likuran. Pumunta ako rito para makita ang ganda ng mga dahon sa taglagas, pero hindi ko rin maiwasang mapatitig sa mga bulwagan sa ganitong lugar. Nang maisip kong ako na ngayon ang nasa tuktok ng bundok na dati kong tinitingala mula sa ibaba, unti-unting uminit ang dibdib ko.

Nagpahinga ako sandali at inilapit sa mukha ko ang tuhog ng chikara konnyaku. Makintab ang konnyaku na nilaga sa toyo, at gusto ko na itong kainin. Pero nang ilapit ko na ito sa bibig ko para tantiyahin kung mainit pa, inilayo ko muna. Akala ko kalmado na ako sa harap ng tanawin, pero kapag pagkain na ang kaharap ko, medyo nagmamadali pala ako.

Hinipan ko pa ito bago subukan ulit. Sakto na ang init, at napangiti ako nang makagat ko iyon. Bakit kaya ang sarap sa pakiramdam ng isang subo matapos maglakad? Hawak ko pa ang tuhog nang hindi ko namamalayang bahagya akong tumango.

Bago ko tikman ang isa pang subo, tumingin ako sa mga bulwagan. Kanina, tuwang-tuwa akong nakarating kaya kung saan-saan napunta ang tingin ko; ngayon, kaya ko nang namnamin nang dahan-dahan ang parehong tanawin. Gusto kong matandaan pa ang mga bubong na sumisilip sa pagitan ng mga dahon sa taglagas, pati ang mga bundok na umaabot sa malayo.

Habang iniisip ko ang mga baitang na bababain ko sa pag-uwi, kinain ko ang huling subo sa tuhog. Noong paakyat ako, parang napakahaba ng daan, pero dito pala ako nito dinala. Ang paghinto ko para ayusin ang paghinga ko, pati ang pananabik kong matikman agad ang mainit pang konnyaku, ay naging bahagi ng araw ng taglagas na gusto kong balikan sa alaala.