Jōdogahama Beach Napatitig ako sa tubig na sinalok ko

Isang umaga ng Agosto, dumating ako sa Jōdogahama. Pinagmasdan ko ang mga puting bato at ang mga punong pino sa ibabaw ng mga ito bago pumunta sa tabi ng dagat. Itinaas ko ang manggas ng manipis kong kardigan at nag-squat; kita pati ang maliliit na bato sa mababaw na bahagi. Mas dama kong malapit ang dagat kaysa noong mula sa malayo ko lang ito pinagmamasdan.

Dahan-dahan kong pinaglapit ang dalawang palad at sumalok ng tubig-dagat. Gusto kong malaman kung makikita ko pa rin ang tubig kapag iniangat ko ang mga kamay. Nang ilapit ko ang mukha, kitang-kita pati ang mga guhit sa palad ko; napabulalas ako, “Ang linaw!”

Unti-unting tumatagas ang tubig sa pagitan ng mga daliri ko. Sayang namang ibalik agad sa dagat ang tubig, kaya mas pinaglapit ko pa ang mga kamay ko. Pero alam ko namang hindi sisidlan ang mga palad ko. Gusto ko pa ring pagmasdan ang tubig nang kaunti, kaya hindi ko maalis ang tingin ko sa mga kamay ko.

Ibinuhos ko pabalik sa dagat ang tubig, saka muling sumalok nang dahan-dahan. Para bang gusto kong tiyakin sa sarili ko kung totoo nga ang pagkabigla ko kanina. Kahit ilang ulit ko itong tingnan, kita ko pa rin ang mga guhit sa palad ko sa tubig, kaya hindi ko namalayang napangiti ako.

Pag-angat ko ng tingin, nakahanay sa di kalayuan ang matutulis na bato. Pumunta ako para makita ang malalaking bato, pero hindi ko inasahang mamamangha rin ako nang ganito sa tubig na kasya sa palad ko. Mula sa mga punong pino sa ibabaw ng mga bato hanggang sa tubig sa paanan ko, muli kong dahan-dahang pinagmasdan ang buong tanawin ng dalampasigan.

Maingat kong ibinalik sa dagat ang huling salok ng tubig, saka nagpahinga muna habang naka-squat. Kung ikukuwento ko ang alaala ko sa Jōdogahama, gusto kong magsimula sa tubig na sinalok ko sa dalawang palad. Kahit balikan ko ang mga litrato pag-uwi, maaalala ko pa rin ang sandaling napabulalas ako dahil sa linaw nito.