Cape Ashizuri Habang hawak ang scarf ko, hindi ko maialis ang tingin sa parola at mga alon

Isang tanghali ng taglamig, naglakad ako papunta sa Tengu-no-Hana sa Cape Ashizuri. Dito matatanaw ang Parola ng Cape Ashizuri. Nang makita ko ang parola sa dulo ng tangway na natatakpan ng mga puno, nakahinga ako nang maluwag—sa wakas, narito na ako. Pero napatingin din ako sa dagat na bumubungad sa tabi ko. Mas marami palang gusto kong makita kaysa noong bago pa ako dumating.

Hinawakan ko sa dibdib ang scarf gamit ang isang kamay at ibinaba naman ang cellphone na hawak ko sa kabila. Sa tuwing umiihip ang hangin mula sa dagat, sumasayad sa pisngi ko ang buhok ko. Bahagya akong nagkibit-balikat habang nanonood: sa bawat hampas ng alon sa mga bato, bumubulwak ang puting wisik bago maglaho. Kahit nakatayo lang ako sa iisang lugar, hindi tumitigil ang galaw ng dagat.

Akala ko sa dagat ako titingin habang ginagamit ko ang parola bilang palatandaan, pero sa mga alon pa rin bumabaling ang tingin ko. May malaking alon sa bandang iyon, pero habang sinusundan ko iyon ng tingin, may isa na namang humahampas sa ibang bato. Saan kaya susunod? Akala ko tanawin lang ang pinagmamasdan ko, pero hindi ko namalayang para na akong naghihintay sa susunod na alon, na para bang may usapan kaming magkita.

Lumingon uli ako sa parola at bahagyang napangiti. Balak ko sanang kumuha ng litrato, pero sinusundan ko pa rin ng tingin ang mga alon. Dahil magkasama sa tanawin ang parola at dagat, hindi ko talaga mapagpasyahan kung alin ang titingnan. Hindi ko inalis ang kamay ko sa scarf at kinumbinsi ang sarili kong magtagal pa nang kaunti.

Inayos ko ulit ang hawak ko sa cellphone, pero hindi ko pa rin ito itinaas para kumuha ng litrato. Gusto ko ring may maiuwing litrato, pero gusto ko ring sariwa pa sa isip ko ang haplos ng hangin sa pisngi ko at ang paghihintay sa susunod na alon. Nang maisip kong umuwi na, napatingin pa ako uli sa parola.

Hinila ko nang mahigpit sa leeg ang scarf ko bago umalis sa tangway. Pag-uwi ko, ikukuwento ko sa kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho ang tungkol sa parola at kung paanong natagalan akong umalis dahil sa mga alon. Hindi ko akalaing sa dulo ng napakahabang biyahe, masisiyahan ako nang ganito sa simpleng pagtayo at pagmamasid. Gusto ko ulit makita ng sarili kong mga mata ang dagat sa taglamig.