Okoshiki Coast Hawak ko sa dalawang kamay ang Ōda Navel, pero hindi ko maiwan ang mga guhit sa buhangin sa takipsilim

Sa dapithapon ng taglamig, pumunta ako sa tanawan kung saan kita ang Okoshiki Coast. Sa bahaging buhanginan na nalalantad kapag umurong ang tubig, sunod-sunod ang mga kurbadong guhit. Noong una, iyong nasa harapan lang ang tinitingnan ko, pero hindi ko namalayang sinusundan ko na pala ng tingin ang mga guhit hanggang sa malayo.

Nasa harap ng dibdib ko ang dalang Ōda Navel, na hawak ko sa magkabilang kamay. Meryenda ko sana iyon habang pinagmamasdan ko ang tanawin dito. Pero kahit sabik akong kainin iyon, nang ibaling ko uli ang tingin sa dagat, hindi ko na maialis ang mga mata ko roon.

Parang pare-pareho ang hugis ng mga kurba sa bahaging buhanginan, pero kapag pinagmasdan mo, iba-iba pala ang bawat isa kahit magkatabi. Akala ko nasundan ko na ang guhit hanggang dulo, pero may isa na namang lampas pa roon. Hawak ko pa rin ang prutas sa dalawang kamay; mga mata ko lang ang tuluy-tuloy na sumusunod sa baybayin.

Naisip kong tikman na sana ang prutas, kaya napatingin ako sa Ōda Navel. Pero nang humarap ako sa papalubog na araw, napatitig na naman ako sa tanawin. Gusto ko nang tikman ang prutas, pero gusto ko ring patuloy na pagmasdan ang tanawin; wala sa dalawa ang gustong magparaya.

Naranasan ko na ba talagang hawakan nang ganito katagal ang isang prutas bago kainin? Akala ko sabik na sabik na akong kumagat, pero ngayon, ang mas ayaw ko ay matapos na ang tanawing ito. Inayos ko ang hawak ko sa Ōda Navel sa harap ng dibdib ko, saka nagpasyang pagmasdan pa nang kaunti ang bahaging buhanginan.

Kahit lumubog na ang araw, kita pa rin ang mga guhit sa bahaging buhanginan. Bago umalis, minsan ko pang sinundan ng tingin ang mga ito hanggang sa malayo. Pagkatapos pa ako kakain ng Ōda Navel. Ito ang tanawing pinakagusto kong makita ngayong araw, kaya gusto ko muna itong pagmasdan hanggang huli.