Amakusa Gokyō (Amakusa Pearl Line) Mga pulo sa kabila ng mga tulay, at isang kagat ng dorayaki na punô ng palamang azuki

Tinatawid ko ang tulay papunta sa susunod na pulo. Habang tinatahak ko ang Amakusa Pearl Line, palapit nang palapit ang pulong pinagmamasdan ko kanina, at may iba na namang pulo sa unahan. Nakatingin ako sa daan habang hawak ang manibela; ipinasiya kong mamaya ko na lang namnamin nang dahan-dahan ang tanawing ito.

Mula sa mataas na lugar, tanaw kong sumisingit ang dagat sa pagitan ng mga pulo, at sa likod nito, may mababang tulay. Mula rito, ang tulay na tinawid ko sakay ng kotse ay parang manipis na guhit lang sa tanawin. Nakakagulat isipin na kanina lang, dumaraan ako sa mismong tulay na iyon.

Amakusa dorayaki naman ang meryenda ko habang pinagmamasdan ang tanawin. Binuksan ko ang paketeng dala ko at marahan ko itong hinawakan gamit ang dalawang kamay. Sa hiwa pa lang, agad kong napansin ang palamang azuki na siksik at may buo-buong butil. Pumunta nga ako para sa tanawin, pero napahaba rin pala ang pagtitig ko sa meryenda.

Pagkagat ko, ramdam kong punong-puno ng palamang azuki ang dorayaki. Napapikit ako at dahan-dahan kong ninamnam ang lasa. Gusto kong pagmasdan ang mga pulo at tulay, pero sa sandaling iyon, dorayaki muna ang gusto kong pagtuunan. Hawak ko pa rin ito sa dalawang kamay, nakataas sa harap ng mukha ko, at nanatili akong ganoon nang ilang sandali.

Pagmulat ko, muling napuno ng bilugang mga pulo ang tanaw ko. May iba pang pulo sa likuran ng mga iyon, at mga tulay ang nagdurugtong sa mga ito. Tiningnan ko ang natira kong dorayaki at bigla akong nanghinayang kumagat ulit.

Sa huli, kinagat ko ito nang kaunti at muli akong tumingin sa dagat. Ubos na ang meryenda, pero may oras pa para namnamin ang tanawing may mga tulay. Kapag tinahak ko uli ang kaparehong daan pauwi, pakiramdam ko mas mauunawaan ko na kung aling pulo ang nasa kabila ng tulay na tatawirin ko.