Shichirigahama Beach Kahit lumubog na ang araw, ayoko pang umuwi

Pagkalubog ng araw, may natitira pang liwanag sa langit sa ibabaw ng Shichirigahama Beach. Tumayo ako sa buhanginan at isinuksok ang dalawang kamay sa mga bulsa ng coat ko. Habang pinakikinggan ko ang mga alon na papalapit at umaatras, unti-unti akong nakalimot sa mga iniisip ko habang papunta rito.

Habang nakatanaw ako sa Enoshima na bahagyang nasa kaliwa, napansin ko ang hugis ng bundok sa likod nito, sa gawing kanan. Ay, Mt. Fuji pala. Pagkakita ko sa silweta nitong lumulutang sa kabila ng dagat, sa tuwa, bigla akong napatuwid.

Mula roon, salit-salit kong pinagmamasdan ang Enoshima at Mt. Fuji. Kahit subukan kong isa lang ang pagmasdan, hindi ko mapigilang sumulyap sa isa pa. Napakalayo ng tanawin, pero ang lapit ng tunog ng mga alon; gusto ko tuloy manatili roon nang matagal.

Pag-urong ng alon, sumalamin sa basang buhangin ang liwanag ng langit. Kanina, puro silweta ng bundok ang tinitingnan ko; ngayon, sinusundan naman ng mata ko ang maninipis na guhit ng liwanag. Ang saya palang magpalipat-lipat ng tingin mula sa malayong tanawin hanggang sa dalampasigan sa paanan ko, kaya ilang beses akong napatingin sa magkabilang direksiyon habang nakatayo lang.

Ikinilos ko ang mga daliri ko sa loob ng bulsa at naisip kong baka oras na para umuwi. Pero nakaharap pa rin ako sa dagat. “Sandali pa,” sabi ko sa sarili ko. Bago pa ako kumilos, naagaw na naman ng susunod na alon ang pansin ko. Hindi tuloy ako agad nakaalis.

Hinintay kong unti-unting maghalo sa langit ang silweta ng Mt. Fuji bago ako tuluyang magpasyang umuwi. Bago ako tuluyang tumalikod, sinikap kong isa pang beses itatak sa isip ko ang hugis ng Enoshima at tunog ng mga alon. Akala ko, kapag lumubog na ang araw, tapos na ang magandang tanawin. Pero ang tanawin pagkatapos noon pala ang pinakamahirap iwan.