Bundok Haruna at Ikaho Onsen Bundok na nasasalamin sa lawa, at manju na paisa-isang nauubos

Pagdating ko sa pampang ng Lawa ng Haruna, nakita kong nasasalamin din sa tubig ang bundok sa kabilang panig. Nasa itaas ang bundok at nasa ibaba ang repleksiyon nito; palipat-lipat ang tingin ko sa dalawa. Huminto muna ako at pinagmasdan iyon sandali, saka ko naalala na yakap-yakap ko pala ang kahon ng manju na binili ko sa Ikaho.

Dahil nandito na rin ako, naupo ako sa tabing-lawa para namnamin ang tanawin habang kumakain. Binuksan ko ang kahon at kumagat sa manju. Kumalat sa bibig ko ang tamis ng palamang pulang beans; napahawak ako sa pisngi at patuloy ko iyong ninamnam nang ilang sandali.

Kapag nasasalamin sa tubig ang bilog na Haruna Fuji, medyo humahaba ang itsura nito. Tuwing ginugulo ng hangin ang repleksiyon, unti-unting naglalaho sa tubig ang bundok na kanina lang ay malinaw na malinaw. Habang pinagmamasdan ko iyon, naubos pala ang manju sa kamay ko, kaya kusa akong dumukot ulit sa kahon.

Nang hawakan ko ang susunod na 1 piraso ng manju, napatanong ako sa sarili ko, “Ha? Naubos ko na pala?” Gusto kong pagmasdan nang husto ang tanawin, at gusto ko ring namnamin nang husto ang manju. Akala ko seryoso kong ginagawa pareho, pero tuloy-tuloy lang palang nadaragdagan ang bakanteng puwesto sa kahon!

Sa pagkakataong ito, huminto muna ako sa pagkain at dahan-dahang pinagmasdan ang kabilang panig ng lawa. Mula sa paanan ng bundok hanggang sa tabing-lawa, iba-iba ang itsura ng mga punong nagkukulay-taglagas. Ganoon din sa mga sanga sa ibabaw ko—iba ang tanaw sa malapit at sa malayo. Ang dami palang tanawing nadaanan ko nang hindi napapansin habang naglalakad; nang huminto ako, saka ko lang sila nakita.

Nang isara ko ang kahon pauwi, natawa ako dahil mas magaan na ito kaysa kanina. Busog na busog ang mata ko sa bundok at lawa, at nasiyahan din ako sa manju. Kapag naglakad ako sa hagdanang-bato ng Ikaho mamaya, baka sumilip na naman ako sa mga tindahan habang nagkukuwento tungkol sa tanawing nakita ko ngayon.