Bundok Yoshino Dahan-dahan kong inalis ang dahon ng persimon sa harap ng mga sakura

Noong umaga sa kalagitnaan ng Abril, umupo ako at pinagmasdan ang mga sakura sa Bundok Yoshino. Patong-patong ang mga bulaklak sa dalisdis, at dahan-dahan ko sanang pinagmamasdan pati ang tanawing umaabot sa malayo, pero nahatak ang pansin ko sa kakinoha-zushi sa kandungan ko. Gusto kong namnamin pareho ang tanawin at ang sushi. Kaya marahan ko munang binuksan ang dahon.

Hinawakan ko ang gilid at unti-unting binuksan ang nakatiklop na dahon. Nang masilip ko na ang sushi sa loob, parang biglang naging mahalaga ang bawat galaw ng kamay ko. Hindi ko namalayang napakaseryoso ko na pala. Kakain lang naman ako, pero gusto ko pa ring maibukas iyon nang maayos. Nang mabuksan ang dahon at lumitaw ang sushi, medyo ipinagmalaki ko ang sarili ko.

Pagkatapos ng isang subo, tumingala ako at nasa harap ko pa rin ang parehong bundok na puno ng sakura. Baka dahil kanina pa ako nakatingin sa mga kamay ko, muli akong namangha sa mga patong-patong na bulaklak. Napatawa ako nang mapansing mas nauna pa akong magpakaseryoso sa sushi kaysa tumingin sa mga sakura. Pero masarap kasi, kaya ayos lang din sa akin ang ganoong pagkakasunod-sunod.

Sa pagkakataong ito, dahan-dahan ko nang pinagmasdan ang tanawin. May mga punong nasa pagitan ng mga bulaklak, may bayang sumusunod sa kahabaan ng tagaytay, at may mga bundok pang magkakapatong sa malayo. Hindi na basta mga bulaklak ang nakita ko; mas naunawaan ko kung paanong bahagi ng lugar na ito ang mga sakura. Ang dami palang nadaragdag sa tanawin sa bawat kaunting paglipat ko ng puwesto.

Habang binubuksan ko ang susunod na balot, iniisip ko kung paano ko ikukuwento ang araw na ito sa kaibigan kong babae na kasama ko sa mga biyahe. Sa mga sakura sa buong bundok, sa kakinoha-zushi, o sa kung gaano ako kaseryoso sa pagbukas ng dahon? Malamang iyon ang una niyang pagtawanan. Nang maisip ko iyon, napatawa rin ako at napahinto sa ginagawa ko.

Matapos kong kumain, tinupi ko ang dahon at nagpahinga ang mga kamay ko habang muling pinagmamasdan ang mga sakura. Sayang at tapos na ang saya ko sa pagbubukas at pagkain, pero nang tumingala ako, naroon pa rin ang tanawing ito. Hindi ko magawang tumayo agad, kaya naupo pa ako roon nang kaunti. Gusto kong alalahanin ang umagang iyon ng tagsibol sa Bundok Yoshino, pati ang sandaling inalis ko ang tingin sa sushi at ibinalik iyon sa mga bulaklak.