Sa Katsurahama ngayong taglagas Pagmasdan ang alon, tikman ang aisukurin

Isang hapon sa unang bahagi ng taglagas, nang tumingin ako sa dagat sa Katsurahama, hanggang sa dulo ay Karagatang Pasipiko pa rin ang tanaw. May mga punong pino sa ibabaw ng mga bato sa Ryūō-misaki, at sa ibaba ay paulit-ulit na humahampas ang mga alon. Akala ko naparito ako para pagmasdan ang malawak na dagat, pero sa simula, hindi ko maalis ang tingin ko sa alon na nag-iiwan ng bula sa tabi ng mga bato.

Kurbada ang dalampasigan, at nasa likuran nito ang kagubatan ng mga pino. Habang naglalakad ako, nag-iba ang hugis ng tangway na kanina ko lang tinitingnan; hindi ko tuloy maiwasang tumingala. Nakasukbit pa rin sa braso ko ang kardigan habang humihinto ako at nagmamasid sa dagat. Dahil mainit-init pa sa umpisa ng taglagas, lalo akong nanabik sa malamig na panghimagas.

Hawak ko ang aisukurin, isang panghimagas na kinagigiliwan sa Kōchi. Maingat kong itinaas ang apa at kumagat; ramdam ko sa bibig ang lamig at bahagyang mala-yelong tekstura nito. Iba ito sa mayamang lasa ng karaniwang ice cream—presko ang naiiwang lasa. Naisip ko pa lang na kukuha ako ng isa pang subo, narinig ko ang alon at napatingin na naman ako sa dagat bago ko pa maubos ang aisukurin.

Tuwing dumarating ang alon, may nabubuong bula sa may pampang at saka naglalaho. Kahit iisang bahagi lang ang tinitingnan ko, walang alon na eksaktong katulad ng nauna—nakakatuwang pagmasdan. Napatingin ako sa aisukurin sa kamay ko at natawa: oo nga pala, dapat kainin ko rin ito. Mas sumarap ang bawat malamig na subo habang nahihila ng dagat ang tingin ko.

Matagal nang kilala ang Katsurahama bilang magandang tanawan ng buwan. Maliwanag pa ang dagat ngayon, pero naiisip ko kung ano kaya ang hitsura ng tangway kapag sumikat ang buwan. May kuwento ring nakatanaw sa Karagatang Pasipiko ang rebulto ni Sakamoto Ryōma; matapos kong makita mismo ang lawak ng dagat, mas naging malapit sa akin ang imaheng iyon.

Pagkatapos kong maubos ang aisukurin, naisip kong oras na para umuwi, pero gusto ko pang manood ng alon kahit isang beses pa. Dumampi ang hangin sa malamig ko pang labi, at napasingkit ang mga mata ko. Itong pahingang para lang sa aisukurin at tanawin ng dagat ang naging sandaling pinakagusto kong tandaan ngayong araw. Sa susunod, gusto ko ring makita ang Katsurahama kapag sumisikat na ang buwan.