Taglamig sa Shionomisaki: Balatan ang ponkan bago pagmasdan ang abot-tanaw Isang hapon sa damuhan sa pinakatimog ng Honshu, mula sa harap ng tore

Isang hapon ng Enero, dumating kami ng kaibigan kong babae sa paradahan ng Shionomisaki. Bumaba ako, isinuot ang coat, at inilabas ang ponkan na binili namin sa Kushimoto. Sa tabi ng pulang kotse, ipinasok ko ang hinlalaki sa balat nito; kumalat agad ang bango ng citrus, at sumilip din kaagad ang kaibigan ko sa supot.

Pagkain ko ng isang piraso, sumunod sa tamis ang bahagyang asim. Suot ko noon ang pink na knit dress, kulay-cream na coat, tights, at sneakers. Hinila ko nang kaunti ang manggas ng coat at nagbalat pa ng isa pang piraso. Sakto ang munting pahingang ito matapos ang mahabang biyahe.

Pagtingala ko mula sa pinagbabalatan ko, nakita ko sa kabila ng damuhan ang puting tore na silindro ang hugis. May pahabang mababang gusali rin sa tabi, kaya mas dama ang lawak ng lugar. “Daan muna tayo sa damuhan,” yaya ko sa kaibigan ko. Iniligpit ko ang balat at naglakad kami papunta sa dagat.

Humigit-kumulang 100,000 m² ang lawak ng Bōrō-no-shiba. Dito pala dating may toreng bantayan ang hukbong-dagat, kaya bagay na bagay sa lugar ang pangalang Bōrō-no-shiba. Mula sa malawak na damuhan, tanaw ko ang bahagyang kurbadong abot-tanaw ng Karagatang Pasipiko. Parang nasa harap ko na mismo ang markang inilagay ko sa gilid ng mapa.

Gusto kong masilip ang tanawin mula sa mas mataas na lugar, kaya umakyat ako sa Shionomisaki Tourist Tower. Nasa 100m mula sa lebel ng dagat ang observation deck; mula roon, tanaw ang damuhan at dagat sa lahat ng direksiyon—360 degrees. Nakita ko rin ang lugar kung saan kami nakatayo kanina; itinuro namin iyon sa isa't isa. Nang makita ko mula sa itaas kung gaano kalawak ang damuhan, napatawa ako sa laki nito.

Pagbalik namin sa kotse, may natira pang ponkan sa supot. Itatabi ko na lang ang isa para sa susunod na pahinga. Sa daan pauwi, dumaan ako sa Prefectural Road 41 at nagmaneho nang nakatingin sa unahan. Pagkatapos kong makita ang lawak ng dagat, mas lalo kong inabangan ang tamis ng ponkan sa susunod na pahinga. Isang hapon iyon ng taglamig.