Mamasyal sakay ng kotse sa talampas ng Senjōjiki | Pahinga sa damuhan habang tanaw ang dagat, sa bawat panahon

Damuhan sa tagsibol, simoy-dagat sa tag-araw, paghahanap ng mga isla sa taglagas, at bakod sa tanawan sa taglamig. Piliin sa mga tab ng panahon ang kuwentong gusto mong basahin. Gusto ko rin ang yakitori sa tag-araw, pero hindi ko malilimutan kung gaano kalawak ang dagat nang ibaba ko ang binocular.

Damuhan sa Senjōjiki sa unang bahagi ng Mayo. Isang babaeng nakasuot ng lavender na hoodie, denim na shorts, opaque na tights, at puting sneakers ang nakaluhod sa isang tuhod at nagtatali ng sintas. May bote sa tabi ng tuhod niya; sa kaliwa ang Dagat ng Japan at mga isla, sa kanan ang damuhan at mesa, at sa malayo ay may windmill.

TagsibolUnang bahagi ng Mayo · bandang 10:00 ng umaga

Pagkatali ng sintas, iangat ang tingin

Pagkababa ko ng kotse at paglabas sa damuhan, pumasok ang hangin sa manggas ng hoodie ko. Umaga iyon noong unang bahagi ng Mayo, at nasa harap ko na agad ang dagat. Humakbang na ako papunta roon nang mapansing nakalag ang sintas ng puting sneakers ko.

Inilapag ko sa tabi ng tuhod ko ang bote at lumuhod sa isang tuhod. Hinila ko ang sintas gamit ang dalawang kamay at itinali ulit. Sa harap ng ganito kalawak na tanawin, sapatos ko pala ang una kong pinakatitigan—medyo nakakatawa. Pagkatapos kong itali ang sintas, saka na ako titingin sa dagat.

Pag-angat ko ng tingin, bumungad sa akin ang malawak na Dagat ng Japan sa dulo ng damuhan. May mga isla sa laot, at tila nagpatong-patong ang mga ito sa lupain sa kabila. Mula sa sapatos na kanina'y tinitingnan ko, biglang napunta sa malayo ang tingin ko, kaya hindi ko napigilang mapasinghap. Ah, sulit ang pagpunta ko rito.

Tumayo ako, hawak ang bote, at dahan-dahang naglakad sa damuhan. Kanina, diretso sa dagat ang tingin ko, pero nang maglakad ako, saka ko napansin kung gaano kalawak ang damuhan. Tumingin ako sa paanan, saka muling tumingin sa mga isla sa laot. Mas gusto ko munang maglakad-lakad at namnamin ang tanawin kaysa magmadaling kumuha ng litrato.

Kung mamamasyal ako sa tagsibol, gusto ko ring dumaan sa Parke ng Sugamuta para makita ang mga azalea. Karaniwang namumulaklak ang mga ito sa bandang huling bahagi ng Abril hanggang sa bandang simula ng Mayo. Kapag naiisip kong makakakita pa ako ng mga bulaklak matapos pagmasdan ang damuhan at dagat, lalo akong nasasabik sa biyahe pauwi.

Gusto ko ring kumain ng Nagato yakitori pagbalik sa bayan. Kaya naglakad na ako papunta sa kotse, pero napalingon pa ako sa dagat nang isa pang beses. Habang itinatali ko ang sintas ko, hindi ko inakalang ganito kalayo ang makikita ko. Sa susunod na pagpunta ko rito, maglalakad ako nang mas dahan-dahan.

Isang babaeng nakasuot ng ivory na blusang maikli ang manggas at denim na shorts ang may hawak na papel na plato ng yakitori sa damuhan ng Senjōjiki sa dapithapon ng tag-araw. Sa likod niya ang Dagat ng Japan, mga isla sa malayo, mesa sa damuhan, at windmill.

Tag-arawAgosto · dapithapon

Hawak ang yakitori, nakatanaw sa dagat

Pagkababa ko ng kotse at paglabas sa damuhan, pinalobo ng hangin ang manggas ng blouse ko. Narelaks ang katawan ko matapos akong maupo kanina, at gusto kong huminga nang malalim. Nasa harap ko ang dagat, at tuluy-tuloy pa iyon sa kabila—mas malayo ang tanaw kaysa inaasahan ko.

Habang naglalakad papunta sa mesa ang kaibigan kong babae, lumapit naman ako sa dulo ng damuhan habang hawak ang papel na plato ng yakitori. Espesyalidad iyon ng Nagato na gusto kong tikman, kaya inihanda ko na bilang meryenda ngayon. Magsusubo na sana ako nang mapako ang tingin ko sa isang isla sa laot. May isa pang isla sa likod niyon.

Nang tawagin ako ng kaibigan ko at lumingon ako, tinanong niya, “Hindi ka pa kumakain?” “Oo, kakain pa lang ako,” sagot ko habang inaayos ko ulit ang hawak ko sa tuhog. Doon ko napansing tumitigil pala ang kamay ko tuwing tumitingin ako sa dagat. Gusto ko na itong tikman, pero gusto ko ring patuloy na pagmasdan ang tanawin.

Kinagat ko ang yakitori at dahan-dahan kong ninamnam ang lasa nito. Habang ngumunguya, ibinalik ko ang tingin sa dagat at hinaplos ng hanging dumaan sa damuhan ang pisngi ko. Buti na lang dito ako pumili ng puwestong kainan. Hindi lang ang espesyalidad ang maaalala ko, pati ang hangin at tanawin.

Habang pabalik ako sa mesa dala ang papel na plato, napansin ko ang windmill sa malayo. Kanina, puro dagat ang tinitingnan ko kaya nakalimutan ko ang lawak ng damuhan. Nang makaupo na kami, dahan-dahan naming kinain ang dala habang itinuturo namin sa isa't isa ang mga isla.

Kahit tapos na kaming magligpit, hindi pa ako agad nakabalik sa kotse. Naisip kong sumulyap pa sa dagat bago bumalik, pero nakaharap na rin pala roon ang kaibigan ko. Habang pinagmamasdan ko ang mga isla sa laot, muling dumampi sa pisngi ko ang hanging tumawid sa damuhan. Gusto ko pa sanang magtagal sa tanawing ito.

Isang babaeng nakasuot ng mapusyaw na pink na rib-knit na mini dress, lavender na jacket, opaque na tights, at puting sneakers ang nakasilip sa maliit na binoculars at nakatanaw sa mga isla sa Dagat ng Japan, sa damuhan ng Senjōjiki sa Oktubre. Nasa kaliwa ang dagat; sa kanan ang damuhang may mga tuyong bahagi, mesa, at kubo; at sa malayo ay may windmill.

TaglagasOktubre · bandang 2:00 ng hapon

Islang tila malapit, dagat na nananatiling malawak

Isang hapon ng Oktubre, tumayo ako sa damuhan ng Senjōjiki at inilabas ang maliit kong binoculars. Karaniwan, buong dagat ang tinitingnan ko, pero ngayon gusto kong mas makita ang mga isla sa laot. Inayos ko nang kaunti ang manggas ng lavender kong jacket, pinirmi ang dalawang paa, saka itinaas ang binoculars sa mata.

Nang sumilip ako sa binoculars, tila lumapit ang hugis ng islang kanina'y nasa malayo. Dahan-dahan kong sinundan ang guhit ng isla mula sa isang dulo, lalo na kung saan ito nagtatagpo sa lupain sa kabila. Akala ko, nag-iisa itong palutang-lutang sa gitna ng dagat, pero ngayong tinitingnan ko nang mabuti, napapansin ko pati ang lalim ng tanawin.

Akala ko ito na ang dulo ng isla, pero may bakas pa ng lupa sa likod nito. Ibinaba ko muna ang binoculars para tingnan iyon nang mata lang, tapos sumilip ulit. Gusto ko lang makatiyak sa nakikita ko, pero sa bawat pagsilip, may bago na naman akong napapansin. Buti na lang dinala ko ito, pero mas marami pala akong gustong pagtuunan ng pansin kaysa inaasahan ko.

Nang ibaba ko ang binoculars matapos tumingin nang matagal, bumalik sa paningin ko ang damuhan sa paanan at ang abot-tanaw. Ha, ganito pala kalawak ang dagat! Tila bumalik sa malayo ang islang kanina'y napalapit sa paningin ko, kaya gusto ko namang pagmasdan ang buong tanawin mula damuhan hanggang dagat.

Mataas na bahagi ang Senjōjiki, nasa taas na 333m. Ngayon ko nakita mismo ang lawak ng tanawing dati'y alam ko lang batay sa numero. Sa tulong ng binoculars, masusuri ko nang mabuti ang mga isla, pero gusto ko rin na ibaba ito at pagmasdan na lang ang buong dagat. Masaya akong hindi ko kailangang pumili sa dalawa.

Itinabi ko ang binocular at inisip ang kakainin ko pagbalik sa bayan. Gusto kong ikuwento ang mga isla habang kumakain ng Nagato yakitori. Bago bumalik sa kotse, lumingon ako; nandoon pa rin sa dati nilang puwesto ang malalayong isla. Sa susunod, gusto kong hanapin ang hugis ng mga iyon kasama ng iba.

Isang babaeng nakasuot ng lavender na coat na hindi umaabot sa tuhod, ivory na scarf, maong, guwantes, at maiikling itim na bota ang may hawak na termos gamit ang dalawang kamay at nakatanaw sa Dagat ng Japan, sa loob ng metal na bakod sa tanawan ng Senjōjiki sa maaraw na araw ng Pebrero. May kaunting niyebe sa gilid ng sahig; sa kaliwa ang dagat, sa gitna hanggang kanan ang mga isla at tangway, at sa pinakadulo sa kanan ay may windmill.

TaglamigPebrero · bago magtanghali sa maaraw na araw

Hawak ang termos, hindi maalis ang tingin ko sa dagat

Dumating ako sa Senjōjiki sakay ng pulang sedan na may four-wheel drive, bago magtanghali sa isang maaraw na araw ng Pebrero. Pagkababa ko ng kotse, nag-inat ako at inayos ang scarf sa leeg. Inalis ko ang mga kamay ko sa bulsa ng coat, saka hinawakan ng dalawang kamay ang termos na dala ko. Bago maglakad sa damuhan, gusto ko munang tanawin ang dagat mula sa bakod sa tanawan.

Nang tumayo ako sa loob ng bakod at humarap sa dagat, kumikislap ang liwanag sa ibabaw ng tubig. Kahit suot ko pa ang guwantes at hawak ang termos, mas nakatawag ng pansin ko ang mga isla sa laot kaysa ang inumin. Nagkakapatong din sa tanaw ang lupain sa kabila, at kaunting galaw lang ng tingin ko, may bago na naman akong natutuklasang guhit.

Noong tag-araw, habang kumakain ng yakitori sa damuhan, pinagmamasdan ko ang dagat. Ngayon naman, nakabalot ako sa coat habang nakatanaw. Bumalik nga ako sa parehong lugar, pero ibang-iba ang paraan ng pagpapalipas ko ng oras dito. May kaunting niyebe sa gilid ng sahig sa paanan ko; nang tanawin ko ang damuhan sa kabila, lalo kong naramdaman na taglamig nga.

Matapos pagmasdan ang malalayong isla, ibinalik ko ang tingin sa abot-tanaw. Habang sinusundan ko ng tingin ang dagat hanggang sa dulo ng tanaw, biglang tumahimik ang isip kong kanina'y abalang nagpaplano kung saan ako susunod na dadaan habang nagmamaneho. Hawak ko pa rin sa tapat ng dibdib ang termos. Sa ngayon, mas gusto ko pang pagmasdan ang tanawing ito kaysa uminom kahit isang lagok.

Mataas na bahagi ang Senjōjiki, nasa taas na 333m, at mula rito ay matatanaw ang Dagat ng Japan at ang mga isla. Sa lawak ng tanawing bumubuka sa kabila ng bakod, saka ko naramdaman kung gaano kataas ang Senjōjiki. Tumingin ako sa windmill sa kanan, saka ibinalik ang tingin sa dagat. Kahit hindi maglakad nang malayo, ang dami ko nang gustong pagmasdan kahit nakatayo lang ako rito.

Pagbalik ko sa bayan, kakain ako ng Nagato yakitori. Nang maalala ko ang susunod kong plano at inayos ulit ang hawak ko sa termos, saka ko lang napansing medyo nagugutom na pala ako. Bago bumalik sa kotse, minasdan ko ulit ang dagat sa taglamig. Itinago ko rin sa alaala ko ang pahingang ito sa Senjōjiki, na ibang-iba sa mga pahinga ko noong tagsibol at tag-araw.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Prepektura ng Yamaguchi · Heki-naka, Lungsod ng Nagato · Tagsibol | Higpitan ang sintas at maglakad-lakad
Prepektura ng Yamaguchi · Heki-naka, Lungsod ng Nagato · Tag-araw | Simoy-dagat at yakitori
Prepektura ng Yamaguchi · Heki-naka, Lungsod ng Nagato · Taglagas | Hanapin ang mga isla gamit ang binoculars
Prepektura ng Yamaguchi · Heki-naka, Lungsod ng Nagato · Taglamig | Tanawin ang dagat mula sa bakod

Buksan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Nagato yakitori

Kilala sa Nagato ang yakitori. Inihanda ko ito bilang meryenda ngayong araw, at hindi ko malilimutan ang isang subo habang humahaplos ang simoy-dagat at tanaw ko ang isla sa laot.

Mga tampok

Damuhang tanaw ang Dagat ng Japan

Nasa taas na 333m ang damuhan ng Senjōjiki, at mula rito ay tanaw ang Dagat ng Japan at mga isla. Presko sa pakiramdam ang simoy-dagat nang bumaba ako sa kotse, kaya huminto ako sandali para pagmasdan ang tanawin.

Mga isla sa laot

Makikita rin ang mga isla sa kabila ng dagat. Kapag may makita akong isla, napapatingin din ako sa nasa likod niyon; napahinto tuloy ang kamay kong may hawak na tuhog ng yakitori.

Espesyalidad ng Nagato bilang meryenda

Kilala rin ang Lungsod ng Nagato sa yakitori. Noong araw na iyon, may dala akong yakitori na inihanda ko nang maaga at kinain sa damuhan bilang meryenda.

Impormasyon tungkol sa lugar at paglalakad

Mula sa Istasyon ng Nagato-Furuichi, daraan sa Nishi-Sakamoto hanggang Senjōjiki

Haba ng hiking trail: Humigit-kumulang 6km
Taas ng Senjōjiki: 333m

Isa itong hiking trail na inilalarawan sa opisyal na impormasyon. Pagdating sa damuhan, gusto kong magpahinga sandali habang nakatanaw sa dagat.

Ang hiking trail mula sa Istasyon ng Nagato-Furuichi, na dumaraan sa Nishi-Sakamoto, ay humigit-kumulang 6km; nasa taas na 333m ang Senjōjiki. Pagkatapos magmaneho, subukan mong maglakad sa damuhan at namnamin ang tanaw ng dagat.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Bayan ng Hino, Prepektura ng Tottori Akechi Pass Sa bukang-liwayway ng Nobyembre, ang gusto kong makita sa Akechi Pass ay ang dagat ng ulap na bumabalot sa lambak at ang Daisen sa kabila nito. Inaantok ako at itinatago ang bibig sa manggas, pero nang tamaan ng liwanag ng umaga ang niyebe sa bundok, tuluyan akong nagising. Dahan-dahan kong ninamnam ang saya ng paggising nang maaga para makarating dito.

Lungsod ng Kure, Prepektura ng Hiroshima Tulay ng Akinada Pagkatawid sa isla, dumaan muna sa Hardin ng Shirasaki bago tumuloy sa pagmamaneho. Sa tagsibol, gusto ko itong gawing unang pahinga, sabay na pinagmamasdan ang mga bulaklak sa landas ng hardin at ang dagat.

Lungsod ng Takahashi, Prepektura ng Okayama Tanawan ng Dagat ng Ulap ng Kastilyo ng Bitchū Matsuyama Mula sa kahoy na deck sa kabilang tagaytay, tanaw ang Kastilyo ng Bitchū Matsuyama na nakatayo sa bundok na Komatsu-yama. Noong madaling-araw ng Nobyembre, lumitaw mula sa dagat ng hamog ang bubong ng kastilyo. Napangiti ako; sulit pala ang 2 alarm na itinakda ko.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Senjōjiki (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan