Pagbaba ko sa kotse, mas malapit ang kaluskos ng mga dahon Maikling lakad sa gubat sa Satsukidai ngayong tagsibol

Isang hapon ng tagsibol, mula sa bayan ng Ikeda ay pumasok ako sa Satsukiyama Driveway. Inikot ko ang manibela kasabay ng mga kurba at nagmaneho sa gitna ng mga puno habang nakatingin sa daan. Iba ito sa mga araw na malayo ang biyahe ko—ngayon, nagmaneho ako para makapaglakad-lakad sa bundok. Pagdating ko sa paradahan ng Satsukidai, ginagalaw ng hangin ang mga dahon sa tabi ko.

Pinatay ko ang makina, bumaba ng kotse at isinuot ang rosas kong cardigan. Puting pang-itaas, mapusyaw na shorts, at sneakers ang suot ko. May mahinang kaluskos ng graba sa bawat hakbang ko, at parang lumipat sa mga paa ko ang pakiramdam ng pagsulong na kanina ko lang dama sa kotse. Bago ko isara ang pinto, minsan pa akong tumingin sa mga puno.

May mababang bakod at mga puno sa paligid ng paradahan, kaya ramdam ko na agad ang hangin ng bundok bago pa magsimula ang lakad. Nang iwan ko ang kotse at pumasok sa landas sa gubat, mas rinig ko na ang mga sangang nagkikiskisan. Maraming puwedeng lakaran sa Satsukiyama, pero ngayong araw, sapat nang makahanap ako ng lilim na magugustuhan habang naglalakad.

Nagpatuloy ako hanggang sa bahaging tanaw ang langit sa pagitan ng mga puno, saka huminto. Habang pinagmamasdan ko ang maninipis na bagong dahon at mga aninong naiwan sa tabi ng mga puno, naisip kong hindi lang sa mga bulaklak nararamdaman ang tagsibol. Maikli lang ang biyahe ko at kaunti lang ang nilakad ko, pero iba ang naging araw na ito sa karaniwang hapon sa lungsod.

Pagbalik ko sa paradahan, lumingon ako sa dinaanan ko. Gusto ko ring maglaan ng araw para mas matagal maglakad sa bundok, pero sakto na sa araw na ito ang maikling lakad. Kung mamimili ako ng pasalubong sa Ikeda, interesado ako sa 里炭もなか na ikaw mismo ang bubuo sa pamamagitan ng pagsasama ng balat at palaman. Gusto kong ihanda iyon sa bahay at namnamin habang inaalala ang hapon ko sa bundok.