Magpahinga sa Pearl Road habang tanaw ang dagat ngayong tag-init Lasa ng dagat ng Toba, nasa tasa rin

Isang hapon ng Hulyo, huminto ako sa Toba Tenbōdai habang nasa Pearl Road. Ipinarada ko ang kotse sa puwestong minarkahan ng puting guhit, saka naglakad papunta sa plazang ladrilyo. Sa pagitan ng mga puno, sa kabila ng kahoy na bangko, sumilip ang dagat. Hinaplos ng hangin ang mga pisngi ko matapos akong maglakad sa ilalim ng bughaw na langit; dito muna ako magpapahinga.

Sa Ama no Terrace, aosa frappé ang pinili ko. Sumisilip ang mapusyaw na berde sa ilalim ng puting krema. Inayos ko ang hawak ko para hindi sumayad sa tasa ang manggas ng puti kong blusa, saka ko kinuha ang kutsara. Karaniwan kong natitikman ang aosa sa sabaw ng miso, kaya hindi ko inakalang magiging ganito ang itsura nito sa matamis na inumin. Bago pa ako tumikim, napapatitig na ako sa tasa.

Sa unang subo ko ng frappé at krema, tamis muna ng malamig na gatas ang nalasahan ko, saka sumunod ang banayad na lasa ng aosa. Sa bahaging may tsokolate, susubukan ko namang haluin nang kaunti sa susunod. Akala ko, dahil damong-dagat ito, ibang-iba ang lasa nito sa matatamis na pagkain. Pero gusto ko pang sumandok, kaya napangiti ako habang ibinabalik ang kutsara.

Dumating sa plaza ang kaibigan kong babae at sumilip sa tasa. “Ano’ng lasa?” tanong niya. Nang sagutin kong, “Matamis, pero may lasang aosa rin,” natawa ako sa kakaiba kong sagot. Hinawakan ko ang palda kong kulay mint habang lumilipat sa tabi ng bangko. Tumingin siya sa dagat; ako, kumuha ulit ng isang subo. Sa iisang pahinga, parehong naroon ang gusto kong makita at ang gusto kong tikman.

Nang maubos ko na ang laman ng tasa, muli kong tinanaw ang dagat sa kabila ng mga puno. Bago magmaneho papunta sa susunod na lugar, gusto ko ring maglakad-lakad sa Hakodayama Enchi. Nag-usap kami ng kaibigan ko at napagpasyahan naming manatili pa roon nang kaunti. Buti na lang, hindi ako nagmadaling bumalik matapos kumuha ng litrato; nagtagal pa ako sa tanawan. Pag-uwi ko, kapag naalala ko ang tanawin ng dagat, baka maalala ko rin ang lasa ng bawat subo.