Dambana ng Ōyama Afuri | Tumingala sa bubong ng ibabang dambana at maglakad sa bundok sa bawat panahon

Mga bagong usbong sa tagsibol, malalagong dahon sa tag-araw, mga dahon ng taglagas, at maaliwalas na langit sa taglamig. Piliin mo ang panahong gusto mo at samahan mo akong maglakad sa ibabang dambana.

Ibabang dambana ng Ōyama Afuri sa tagsibol. Sa likuran ng bulwagan ng pananalangin at ng gusali sa kanan ay ang mga punong nagsisimulang magdahon sa bundok. Isang babaeng nakasuot ng mint na rib-knit na pang-itaas, puting cardigan, maikling hapit na palda at maiikling itim na bota ang naglalakad sa batong daan. Nakababa ang smartphone niya sa isang kamay habang nakatingala siya sa bubong.

TagsibolAbril–Mayo, maaraw na umaga

Tumingala sa bubong ng bulwagan sa harap ng mga punong nagsisimulang magdahon

Isang maaraw na umaga ng Abril, sumakay ako ng Ōyama cable car mula sa paanan ng bundok. Pagkababa sa Estasyon ng Afuri Jinja, naglakad ako papunta sa ibabang dambana. Nang mamataan ko ang bulwagan sa dulo ng batong daan, napabagal ang lakad ko.

Sa likod ng bubong, naroon ang mga punong nagsisimula nang magdahon. Sumisilip ang liwanag sa pagitan ng mga dahon; nang ibinalik ko ang tingin mula sa bundok sa bulwagan, kitang-kita pati ang kurba sa dulo ng bubong. Akala ko, para sa tanawin ng tagsibol ako pumunta, pero napahanga rin ako sa hugis ng gusali.

Hawak ko pa rin sa isang kamay ang smartphone ko, pero nakababa lang ito habang bumabagal akong maglakad at tumitingala sa bubong. Sinundan ko ng tingin hindi lang ang harap ng bulwagan, kundi pati ang bubong ng gusaling nasa kanan nito. Sa halip na mag-isip kung ano ang kukunan ko ng litrato, gusto ko munang namnamin ang tanawin gamit ang sarili kong mga mata.

Pagkatapos kong pagmasdan ang paligid, humarap ako sa bulwagan at nagdasal. Kanina, sinusundan ko ng tingin ang bubong at mga dahon; nang magdasal na ako, naging panatag ang isip ko. Nang balikan ko sa isip ang biyahe paakyat, gumaan ang pakiramdam ko. Mabuti na lang at ginawa kong araw ito para maglakad nang dahan-dahan.

Pagkatapos magdasal, gusto kong tikman ang Ōyama tofu. Ipinakikilala rin dito ang dango na nakatusok sa tuhog, kaya nadagdagan pa ang aabangan kong panghimagas. Napaisip ako kung dango ba pagkatapos ng tofu; kahit hindi ko pa natitikman, inaabangan ko na ang pag-uwi.

Bago umalis sa bakuran ng dambana, muli akong tumingala sa mga dahon sa likod ng bubong. Ano kaya ang magiging itsura ng bubong kapag mas malago na ang mga dahon? Gusto kong alalahanin ang tanawing minasdan ko habang nakababa sa tagiliran ang kamay kong may hawak na smartphone, at ikumpara ito sa tanawin sa tag-araw.

Ibabang dambana ng Ōyama Afuri sa tag-araw. Nasa likuran ng bulwagan ang masukal at luntiang kagubatan, at naroon sa kanan ang isa pang gusali. Sa batong daan sa kanan, nagpapahinga ang isang babaeng nakasuot ng puting tank top, manipis na panlabas na kasuotan, khaki na maikling paldang cargo at maiikling itim na bota. Itinataas niya sa bibig ang maliit na bote ng tubig.

Tag-arawHulyo–Agosto, maaraw na maghapon

Magpahinga at uminom ng tubig sa gitna ng malalagong puno sa ibabang dambana

Isang araw sa Hulyo, bumaba ako sa Ōyama cable car at naglakad papunta sa ibabang dambana. Pagdating ko mula sa estasyon, nakita ko ang bundok na hitik sa mga dahon sa likod ng bulwagan. Pagpasok ko sa bakuran at pagtingala, tumatak sa isip ko kung paanong umaabot ang kagubatan hanggang sa likod mismo ng gusali.

Mas hitik sa luntian ang bundok ngayon kaysa noong tagsibol. Naglakad ako sa gilid ng batong daan habang pinagmamasdan ang bubong ng bulwagan at ang isa pang bubong na nasa kanan nito. May bahaging nasisikatan at may bahaging naliliman, kaya nagpasya akong magpahinga roon.

Inilapit ko sa bibig ang maliit na bote ng tubig at sumimsim. Pagkatapos kong uminom, kusa ring nawala ang tensiyon sa mga balikat ko. Habang nakatanaw lang ako sa ibabang dambana, bigla kong ginustong manatili pa roon kaysa magmadali sa susunod na pupuntahan.

Ibinaba ko ang bote at inayos ang paghinga bago humarap sa bulwagan para magdasal. Bago ako huminto para magpahinga, laki ng bubong ang una kong napansin; pagkatapos, mas mahinahon kong napagmasdan ang pagitan ng mga haligi at ang mga batong baitang. Sandali lang akong nagpahinga, pero nag-iba pati ang pakiramdam ko habang tumitingin sa paligid.

Naengganyo akong kumain ng malamig na tofu pagkatapos magdasal. Nakita kong inirerekomenda ito kapag mainit ang panahon, kaya iyon ang nilayon kong tikman ngayon. Katatapos ko lang uminom at gumaan ang pakiramdam; nang maisip ko pa ang malamig na tofu, lalo akong nagutom.

Bago umuwi, minasdan ko nang magkatabi ang bundok na hitik sa dahon at ang bulwagan. Pagdating ko, gusto kong libutin ang lahat ng puwedeng tingnan, pero ang paghinto at pag-inom ng tubig ang pinakanagustuhan ko ngayong araw. Sa susunod na pumunta ako sa bundok, gusto kong maglaan ulit ng ganitong pahinga sa gitna ng pamamasyal.

Ibabang dambana ng Ōyama Afuri sa taglagas. Napapalibutan ng mga dahong nagbabago ang kulay ang bulwagan na may pulang mga haligi at ang batong daan papunta rito. Sa kanan, nakatayo at nakaharap sa bulwagan ang isang babaeng nakasuot ng puting dyaket na may padding, mapusyaw na lila na hoodie, maong na shorts, itim na pampitis at bota; magkadikit ang mga palad niya sa pagdarasal.

TaglagasNobyembre, maaraw na umaga na may mga dahong nagbabago ang kulay

Pagmasdan ang mga dahon sa bakuran bago magdasal sa ibabang dambana

Isang maaraw na umaga ng Nobyembre, sumakay ako ng Ōyama cable car papunta sa ibabang dambana. Pagkababa ko sa estasyon, naglakad ako habang dama sa mukha ang hangin ng bundok. Sa dulo ng batong daan, namataan ko ang bulwagan na may pulang mga haligi.

Kumalat sa magkabilang panig ng bubong ang mga dahong nagbabago ang kulay, at may mga puno rin sa bundok sa likuran. Tumingala ako sa mga dahon lamang, saka minasdan naman ang mga iyon kasama ng bubong. Ilang ulit akong huminto habang papunta sa bulwagan. Bago pa ako lumapit, may tanawing gusto ko nang makita rito.

Humarap ako sa bulwagan at nagdasal nang magkadikit ang mga palad. Kanina lang, sinusundan ko ng tingin ang mga dahon; habang nagdarasal, gusto kong manahimik at ituon dito ang isip ko. Inisip ko ang pag-akyat sa bundok at ang pagkakataong makapaglakad dito ngayon. Kahit wala akong maisip na magarbong mga salita, natuwa ako na nakarating ako rito.

Pagkatapos magdasal, ibinaba ko ang tingin sa paanan ko. May mga nalaglag na dahon sa ibabaw ng batong daan, at ibang anyo ng taglagas ang nakita ko roon kumpara nang nakatingala ako. Sinundan ko uli ang mga haligi ng bulwagan, ang dulo ng bubong, at ang mga punong nakapaligid. Nang isa-isa kong muling pagmasdan ang mga ito, pakiramdam ko mas dahan-dahan kong tinitingnan ang paligid ngayon kaysa bago ako nagdasal. Bahagya akong lumipat ng puwesto at inikot ang bakuran.

Pagkatapos kong mamasyal ngayong umaga, gusto ko ring tikman ang Ōyama tofu. Inirerekomenda raw ang yudōfu kapag malamig ang panahon, kaya gusto ko rin itong kainin ngayon. Huli kong tiningala ang mga dahon sa bakuran bago ako tumungo sa daan pauwi. Gusto ko pang ipagpatuloy ang araw na ito mula rito—kasunod ng pag-akyat sa bundok at pagdarasal, may pagkain pa akong aabangan.

Ibabang dambana ng Ōyama Afuri sa taglamig. Sa likuran ng bulwagan ay ang malinaw na langit, mga punong naglagas na ng dahon at kagubatang nananatiling luntian. Suot ng isang babae ang puting makapal na dyaket, lavender na hoodie at scarf, maong na shorts, itim na pampitis at bota pangtaglamig. Nakatayo siya sa gitna ng batong daan, hawak sa isang kamay ang mga guwantes, nakababa ang smartphone, at bahagyang nakayuko sa pagbati.

TaglamigEnero–Pebrero, maaraw na maghapon

Yumuko sa harap ng bulwagan mula sa batong daan sa ilalim ng malinaw na langit ng taglamig

Isang maaraw na araw ng Enero, iniwan ko ang kotse sa paanan ng bundok at sumakay ng Ōyama cable car, saka naglakad papunta sa ibabang dambana. Malamig ang hanging dumadampi sa pisngi ko, kaya natutuwa akong nagdala ako ng scarf. Pagdating ko sa batong daan, tanaw sa ibabaw ng bubong ng bulwagan ang maaliwalas na langit.

Nasa likod ng bubong ang mga sanga na naglagas na ng dahon at ang mga punong may dahon pa rin kahit taglamig. Kapag kaunti ang mga dahon, nakakatuwang makita pati ang pagitan ng mga sanga. Inilipat ko ang tingin mula sa bulwagan papunta sa gusali sa kanan at dahan-dahang sinundan ang hugis ng bubong sa harap ng langit.

Bago humarap sa bulwagan, hinubad ko ang mga guwantes at pinagsama sa isang kamay. Nasa gitna ng batong daan ang mga paa ko, at nakababa pa rin ang smartphone ko habang bahagya akong yumuyuko. Nang ibaba ko ang ulong kanina'y nakatingala sa bubong, biglang tumahimik ang pakiramdam ko.

Pag-angat ko ng mukha, nagdasal ako. Kanina, bahagya kong itinaas ang mga balikat ko dahil sa lamig, pero habang nagdarasal, kusa silang lumuwag. Masaya akong hindi nagmadaling umuwi at ninamnam ko ang oras na ginugol ko sa pag-akyat dito sa bundok.

Pagkatapos magdasal, gusto ko nang kumain ng mainit na pagkain. Inirerekomenda ang yudōfu na gawa sa Ōyama tofu kapag malamig ang panahon. Iyon ang nilayon kong tikman ngayon, kaya parang bagay na bagay ito pagkatapos magdasal sa taglamig; lalo tuloy akong nanabik sa kainan.

Isinuot ko ulit ang mga guwantes at tinahak ang daan pauwi. Paglingon ko, tanaw pa rin ang bubong sa harap ng langit. Gusto kong bumalik kapag nagka-dahon na ang mga sanga. Gusto kong ikumpara ang tanawin sa tagsibol sa tanawing nakita ko pagkatapos yumuko ngayong taglamig.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Kanagawa · Lungsod ng Isehara · Tagsibol
Kanagawa · Lungsod ng Isehara · Tag-araw
Kanagawa · Lungsod ng Isehara · Taglagas
Kanagawa · Lungsod ng Isehara · Taglamig

Tingnan ang mga larawan

Pagkaing masarap tikman sa biyahe

Ōyama tofu

Mga putahe ng tofu na bagay tikman sa pagbisita sa Ōyama. Inirerekomenda rin ng mga pahingahang malapit sa ibabang dambana ang yudōfu kapag malamig ang panahon. Pagkatapos kong pagmasdan ang mga dahon at magdasal, inabangan kong matikman ito sa susunod kong kainan.

Mga tampok

Pagmasdan ang mga dahon at ang bulwagan ng pananalangin sa iisang tanawin

Pinakaaabangan sa Ōyama ang panahon ng mga dahon ng taglagas. Sa ibabang dambana, puwede mong pagmasdan ang mga dahon sa paligid ng gusali bago magdasal. Inikot ko ang paligid bago at pagkatapos magdasal para pagmasdan ang tanawing nagsasapawan ang bubong at mga dahon.

Sakay ng cable car paakyat sa gitna ng bundok

Mga 6 na minuto ang biyahe mula Estasyon ng Ōyama Cable Car hanggang Estasyon ng Afuri Jinja. Mula roon, puwede ka nang magtungo sa ibabang dambana. Pagdating mo sa itaas, lakarin mo ang daan papunta sa bakuran at damhin ang hangin sa bundok.

Cable car papunta sa ibabang dambana

Estasyon ng Ōyama Cable Car–Estasyon ng Afuri Jinja

Haba ng riles: Humigit-kumulang 800 m
Pagkakaiba ng taas ng una at huling estasyon: Humigit-kumulang 280 m

Bahagi ito ng ruta ng cable car na paakyat sa dalisdis ng bundok. Sa loob ng humigit-kumulang 6 na minuto, mararating mo ang Estasyon ng Afuri Jinja at puwede mo nang namnamin ang paglalakbay papunta sa ibabang dambana.

Ang humigit-kumulang 800 m ang haba ng linya ng cable car; ang humigit-kumulang 280 m naman ang diperensya ng taas ng dalawang estasyon. Iniwan ko ang kotse sa paanan ng bundok, saka sumakay ng cable car at naglakad papunta sa ibabang dambana.