Paglibot sa Osado Skyline Dumaan sa kalsada sa bundok na napapaligiran ng mga punong kulay taglagas, saka tanawin ang buong isla mula sa Hakuundai

Noong maaraw na umaga sa huling bahagi ng Oktubre, nagsuot ako ng turtleneck sa ilalim ng berdeng dyaket at tumuloy sa Osado Skyline. Pagbukas ko ng bubong ng pulang kotse, sinalubong ng hangin sa bundok ang mga pisngi ko. Pagdating ko sa daungan, dagat agad ang tumatak sa isip ko, pero ngayong araw gusto kong libutin ang mga daan sa bundok.

Paliko nang banayad ang kalsada malapit sa Hakuundai, at sunod-sunod ang mga punong kulay taglagas sa dalisdis sa unahan. Hawak ko ang manibela gamit ang dalawang kamay at nakatingin sa liko sa unahan. Sumisingit ang liwanag sa mga dahon at tumatama sa kalsada; ramdam ko rin sa loob ng kotse ang pag-usad sa gitna ng bundok.

Pagdating ko sa paradahan ng Hakuundai at pagkahinto ng kotse, saka lang lumuwag ang kapit ng mga kamay ko. Hinila ko ang magkabilang harap ng dyaket ko at naglakad papunta sa view deck. Kanina, sinusundan lang ng tingin ko ang kalsada sa unahan; ngayon, tanaw ko na pati ang malayong kapatagan. Ang sarap ng biglang pagbabago ng tanawin kaya huminga ako nang malalim sa tapat ng bakod.

Nang tumingin ako sa kabila ng Kapatagang Kuninaka, nakita ko kung paano nagdurugtong ang mga bundok at look sa isla. Dahil dinaanan ko ang kalsada sa bundok, mas malawak tingnan ang kapatagang nasa ibaba. Kung nagbiyahe lang ako mula sa daungan papunta sa susunod kong destinasyon, hindi ko mapapansin ang ganitong hugis ng isla. Ngayon, may oras akong pagmasdan ito nang dahan-dahan.

Bago bumalik sa kotse, naalala ko ang kalsadang kulay taglagas na dinaanan ko. Gusto ko ring matikman sa susunod ang Okesa persimon ng isla. Ang saya sigurong mamili ng prutas na galing sa Sado matapos makita ang mga bundok sa taglagas. Tiningnan ko sa mapa ang daan papuntang Aikawa at nagtabi pa ako ng oras para maglibot sa isla.