Papunta sa tanawan sa tuktok ng Muroto Skyline Ikinumpara ko ang guhit ng baybayin sa mapa sa dagat sa harap ko

Noong tanghali sa unang bahagi ng Pebrero, umakyat ako sa Muroto Skyline hanggang sa tanawan sa tuktok. Ipinark ko ang kotse at lumabas sa plataporma; bumungad sa kanan ko ang malawak na Karagatang Pasipiko. Sa kaliwa, magkakapatong ang mga luntiang bundok at nagpapatuloy pa sa malayo ang baybayin. Isinara ko ang navy kong dyaket at tumayo muna sa tabi ng kahoy na rehas. Mas malinaw yatang makita rito ang hugis ng lupa kaysa noong nagmamaneho ako sa tabi ng dagat.

Iniladlad ko ang mapa gamit ang dalawang kamay at hinanap ang daang dinaanan ko kanina. Maikli lang ang guhit sa papel, pero nagpalit-palit ang mga tanawin habang nagmamaneho ako. Nang mag-angat ako ng tingin mula sa mapa, may isa na namang bundok sa kabila ng baybayin. Ganoon din kaya ang pagkakaugnay ng susunod na daan? Sa paghinto ko rito, bigla kong naisip ang mga bagay na hindi sumagi sa isip ko habang nagmamaneho.

Nakaharap sa dagat ang itim na bangko sa tabi ko at ang kahoy na rehas. Habang hawak ko ang gilid ng mapa, inilipat ko ang tingin sa dagat sa malayo. May oras para basahin ang papel sa kamay ko at may oras ding tumingin lang sa dagat. Tamang-tama para sa araw na ito na nagawa ko ang dalawa. Iniladlad ko ang mapa para magplano ng susunod na lakad, pero unti-unti akong mas natuon sa tanawin.

May makikita ring puting wind turbine malapit sa baybayin. Sabi raw, naroon ang kauna-unahang pasilidad sa Shikoku na gumagawa ng kuryente mula sa hangin. Habang pinagmamasdan ko ang gubat at dagat, napansin ko ang puting hugis na iyon at naisip kong bahagi rin pala ng pamumuhay dito ang mga ganitong pasilidad. Sinundan ko ulit ng tingin ang baybayin mula sa may mga wind turbine; mas madali kong naisip kung nasaan sa mapa ang bahaging iyon.

Tiningnan ko ang bahaging kinaroroonan ng bayan ng Muroto sa mapa, at napaisip ako sa tanghalian. Ang Muroto Kinmedon ay isang kilalang putahe rito: mangkok ng kanin na may teriyaki na kinmedai (splendid alfonsino) at sashimi ng lokal na isda. Kung matitikman ko ang dalawa, mukhang babagay iyon sa pamamasyal ko sa tabing-dagat ngayong araw. Nang isipin kong may masarap pa akong aabangan pagkababa ko mula sa tanawan, saka ko lang naitiklop ang mapa.

Pero bago bumalik sa kotse, muli kong tiningnan ang nasa kabila ng baybayin. Para akong naparito para lang pumili ng susunod na daan, pero ang oras na ginugol ko sa pagtanaw sa dagat na ito mismo ang naging bahagi ng biyahe ko ngayong araw. Tinupi ko nang maliit ang mapa ayon sa mga dati nitong tupi at isinuksok sa loob ng dyaket. Habang inaalala ang hugis ng lupang tanaw mula sa tuktok, naisip kong masisiyahan ako sa susunod na pagmamaneho pabalik sa baybayin.