Pagmamaneho sa Bundok Oboshi Isang hapon ng pagtanaw sa mga pulo habang nakabukas ang mapa

Nang iparada ko ang pulang kotse na nabubuksan ang bubong at bumaba ako, tanaw ko na ang dagat sa kabila ng mga puno. Isang pulo, kasunod ang isa pa, hanggang sa magpatong-patong sila sa tanawin. Napigil ko ang hininga sa lawak na hindi ko napansin habang nagmamaneho—ganito pala sila kahilera.

Habang pinagmamasdan ng kaibigan kong babae ang tanawin, binuklat ko ang natitiklop na mapa. Oras na para magpasya kung saan kami susunod dadaan. Sinundan ko ng daliri ang hugis ng Murotsu Peninsula, at nang tumingala ako, tumambad ang mga anino ng bundok na napakalaki kumpara sa maliliit na pulo sa mapa.

Inilapit ko ang mapa at inisip kung iyon ba ang pulong tinutukoy ko. Natawa ang kaibigan kong babae at sabi niya, “Tingnan muna natin ang tanawin.” Totoo nga. Masyado akong nahumaling sa pagkilala sa mga pangalan ng pulo kaya hindi ko pala napagmamasdan ang ganda ng tanawin. Ibinaba ko ang mapa hanggang dibdib at dahan-dahang sinundan ng tingin ang mga pulo sa malayo.

Kapag nakakakita ako ng dagat sa pagitan ng mga pulo, gusto kong makarating hanggang sa kabila ng siwang na iyon. Ngayon, tanaw ko ito mula sa bundok, pero sa susunod gusto kong magmaneho sa tabi mismo ng dagat. Habang nag-uusap kami ng kaibigan ko tungkol sa tanawin, naisip kong magdagdag pa ng liko sa nakaplano na naming daan pauwi.

Sa mga produktong kilala sa Hirao, interesado ako sa Setouchi Colatura. Nang malaman kong patis ito na gawa sa mga dilis na ibinaba mula sa mga bangkang pangisda sa Saga Fishing Port, naisip kong subukan itong ihalo sa pasta sa bahay. Baka puwede rin kaming dumaan sa Hirao Tokusanhin Center. Muli kong tiningnan ang bahaging may bayan sa mapa.

Bago ko tupiin ang mapa, tumingala pa ako minsan. Tanaw mula sa bundok ang dagat, tapos pipili ako ng pasalubong sa bayan, at maipagpapatuloy ko ang saya ng araw na ito pag-uwi. Sa isip pa lang niyon, kumabog na ang dibdib ko, at gumaan ang mga hakbang ko pabalik sa kotse.