Paglilibot sa Hitome Hakkei (Yabakei) Mula sa mga taluktok na bato hanggang sa dahon ng taglagas sa palad ko

Pagkabukas ko ng pinto matapos iparada ang kotse, may mga taluktok na bato na nakausli pa sa ibabaw ng mga punong tinitingala ko. Nobyembre sa Shin-Yabakei. Pumunta ako para makita ang mga dahon ng taglagas, pero nang mapansin ko ang laki ng mga batong ito, hindi ko agad maibaba ang tingin ko. Para bang papalapit sa akin ang magkabilang panig ng lambak, at kahit kakababa ko pa lang ng kotse, kumakabog na ang dibdib ko.

Pumulot ako ng dahong nalaglag sa paradahan at marahan ko itong inangat sa dulo ng mga daliri ko. Sakto ang dahon sa palad kong sumisilip mula sa manggas ng kulay-mint kong sweater. Ang lawak tingnan ng mga dahon ng taglagas, pero sa malapitan, mumunting dahon lang pala ang bumubuo sa tanawing iyon. Gusto kong makita pati ang mga ugat nito, kaya bahagya ko itong itinagilid papunta sa liwanag.

Nabaling sa dahon ang atensyon ko, pero naparito rin ako para sa mga taluktok na bato. Iniwan ko ang pulang kotseng nabubuksan ang bubong at tumuloy ako sa tanawan ng Hitome Hakkei. Nasa may kumpol ng mga tindahan ng soba at bahay-panuluyan ang tanawan; sabi nila, tanaw mula roon ang mga taluktok sa paligid. Habang naglalakad ako sa lambak at papalapit, lalo akong nasabik na makita pa ang mga taluktok na bato na nasulyapan ko mula sa paradahan.

Mula sa tanawan, lumitaw ang sari-saring hugis ng mga bato sa pagitan ng mga dahong bumabalot sa gilid ng bundok. Kaya pala Hitome Hakkei ang tawag dito: walong tanawin ang makikita sa isang sulyap. Nang malaman ko ang pangalan, gusto ko nang pagmasdan isa-isa ang mga taluktok na kanina'y malalaking bato lang sa paningin ko. Hindi ko namalayang nakalimutan ko na ang dahong hawak ko habang tuluyan akong nahumaling sa pagtanaw sa mga taluktok.

Pagkatapos kong humanga sa mga bato, kumain ako ng soba sa malapit. Habang naglalakad, nasa isip ko pa rin ang itaas na bahagi ng lambak, kaya nang makaupo ako at makahawak ng chopsticks, parang saka lang nawala ang tensiyon sa katawan ko. Dahan-dahan kong nginuya ang soba habang inaalala ang hugis ng mga batuhan. Natutuwa akong maiuuwi ko sa alaala hindi lang ang mga dahon ng taglagas kundi pati ang hugis ng mga bato.

Pagbalik ko sa paradahan, naroon pa rin sa kabila ng kotse ang tanawin ng mga dahon sa hapon. Marahan kong ibinalik sa lupa ang napulot kong dahon at minsan pang tumingala sa dulo ng lambak. Mula sa munting dahon hanggang sa malalaking bato, ang layo pala ng inabot ng tingin ko ngayong araw. Gusto ko ring tandaan ang tanawing ito bago sumakay, kaya matagal akong nakatayo roon nang hindi binubuksan ang pinto.