Paglilibot sa Onigajō Mga pader ng batong hinubog ng alon at tanghalian sa Kumano na binalot sa dahon

Pagdating ko sa paanan ng pader ng bato, napatingala ako. Tinatamaan ng liwanag ng umaga sa huling bahagi ng Hunyo ang bato, pero nananatiling madilim ang pinakaloob ng mga lungga. Hindi ito patag na pader: nagsasalubong ang mga lungga at may maninipis na bahaging nakausli. Mula sa malayo, baka magmukha itong iisang bato lang; pero kapag malapitan, iba-iba ang hugis saan ka man tumingin. Napahinto tuloy ako.

Nasa harap ko ang hagdang paakyat na nakadikit sa pader ng bato. Nang sundan ko ng tingin ang mga rehas, mas nakita ko kung gaano kalaki ang batong nakausli sa ibabaw. Nalaman kong nabuo ang Onigajō hindi lang dahil sa pag-ukit ng mga alon at pagkapudpod ng bato; umangat din ang lupa dahil sa lindol. Gaano kaya katagal bago mabuo ang lungga sa harap ko? Pagkatapos kong malaman iyon, iba naman ang detalyeng napansin ko.

Suot ko ang mapusyaw na asul na pang-itaas na may check at puting shorts, pero mukhang mas matagal akong magmamasid sa tanawin ngayon. Nasa ulo ko pa rin ang salaming pang-araw habang pinagkukumpara ko ang bahaging nasisinagan at ang loob ng lungga. Iisang malaking bato lang iyon, pero para bang ibang-iba ang lalim sa bawat bahagi. Gusto ko sanang maisama sa litrato ang lahat, pero mas gusto ko munang pagmasdan ito nang personal.

Nang huminto ako, inalis ko ang papel na bumabalot sa mehari-zushi na dala ko. Kasya sa dalawang palad ko ang kaning nakabalot sa dahon ng atsarang mustasa. Narinig kong mehari-zushi ang tawag dito dahil nanlalaki raw ang mga mata ng kumakain nito. Napatingin muna ako sa hawak ko. Simula kanina, tuwing tumitingala ako sa mga bato, palaki nang palaki ang mga mata ko; baka pati sa tanghalian, ganoon din ang itsura ko.

Kinagat ko pati ang dahon, kaya sabay kong nalasahan ang kanin at atsarang mustasa. Kanina pa ako panay ang tingala sa mga bato; ngayon naman, mehari-zushi na lang ang tinitingnan ko. Nakakatuwang tikman ang pagkaing kilala sa Kumano habang nasa tabi ako ng pader na bato. Gusto ko pa ring pagmasdan ang lugar na ito kahit matapos akong kumain, kaya mas dahan-dahan kong kinain ang sumunod na subo.

Pagkatupi at pagtatabi ko sa papel, muli akong tumingala sa mga lungga sa pader ng bato. May landas sa Onigajō na umaabot nang humigit-kumulang 1 kilometro, kung saan matatanaw ang mga kuweba at mga batong kakaiba ang hugis, maliit man o malaki. Pinakatumatak sa akin ang batong tiningala ko mula sa tabi ng hagdan. Kapag nag-iisip ako kung ano ang pananghalian sa Kumano, gusto ko na namang piliin ang kaning nakabalot sa dahon.