Pagmamaneho papunta sa Hintuang Michi-no-Eki Ipponmatsu Tenbō-en Bango ng puting peach at mga isla ng Dagat Seto-naikai

Isang hapon sa huling bahagi ng Hulyo, dumaan ako sa Ipponmatsu Tenbō-en sa Okayama Blue Line. Habang hawak ko ang manibela at nakatingin sa daan, inaabangan kong kainin sa oras ng pahinga ang puting peach na dala ko. Pagkatapos kong iparada ang kotse at lumabas sa plaza, nakita ko ang dagat at mga isla sa likod ng mga puno. Dapat gutom na ako, pero natigil ako bago ko pa mailabas ang peach.

Sa harap ng itim na bakod, tanaw ko ang dagat sa kabila ng maliliit na isla; sa mas malayo pa, tanaw ang gulod ng isang mahabang isla. Nabighani ako hindi lang sa lawak ng dagat, kundi pati sa tanawing magkakapatong ang mga isla. Itinuro ng kaibigan kong babae ang bangko sa tabi ng teleskopyo at sinabing, “Dito tayo magpahinga.” Tumango ako, pero bago pa makarating sa bangko, napalingon ulit ako sa dagat.

Hawak ko sa dalawang kamay ang puting peach at inilapit iyon sa ilong ko. Matamis ang amoy, kaya napangiti na ako bago pa man kumagat. Dumampi ang hangin sa nakalantad kong mga balikat at medyo naibsan ang init na naramdaman ko kanina. Nang tumingin ako mula sa peach papunta sa dagat, naisip kong gusto kong alalahanin pati ang bango nito, kasama ng tanawing iyon.

“Hindi mo pa kakainin?” tanong ng kaibigan ko. “Gusto ko, pero gusto ko pang namnamin nang kaunti ang amoy,” sagot ko. Sabik na sabik akong tikman ang peach habang nasa daan, kaya natawa ako sa sarili kong natigil pa bago kumagat. Naupo muna ang kaibigan ko sa bangko at tumawa. “Sige, mauuna na akong magpahinga.” Hawak ang peach, minasdan ko muna ulit ang maliit na isla bago naupo sa tabi niya.

Sa ibabaw ng lalagyang dala ko, binalatan ko ang peach at sa wakas kumagat. Kumalat sa bibig ko ang katas mula sa malambot nitong laman, at nakalimutan ko muna ang dagat. “Ang sarap nito—buti na lang dinala ko,” sabi ko. “Matagal mo na kasing inaabangan kainin iyan,” natatawang sagot ng kaibigan ko. Sapat na ang bango para sumaya ako, pero nang matikman ko, hindi ko na mahintay ang susunod na kagat. Nang huling kagat na lang ang natira, nanghinayang ako nang kaunti; pinagmamasdan ko muna ang dagat bago ito dahan-dahang ninamnam.

Pagkatapos kong kumain, hindi ko agad magawang bumangon. Sa kabila ng bangko, tanaw ang dagat; habang sinusundan ko ng tingin ang hugis ng mga isla, muling umihip ang hangin. Habang pabalik kami sa kotse, nagtanong ang kaibigan ko, “Sa susunod, magdala kaya tayo ng isa pang peach?” “Dito ko ulit gustong kumain sa susunod,” sagot ko agad. Kung magpapahinga ako sa Okayama Blue Line, gusto ko na namang dumaan sa plaza na ito. Pagbalik ko sa kotse at paghawak ulit sa manibela, naalala ko ang sandaling kumain ako ng puting peach habang tanaw ang dagat, at napangiti ako.