Sa Burol na Dilaw sa Inuyose Pass Dahan-dahang magmeryenda habang pinagmamasdan ang mga bulaklak

Pagdating ko sa daan sa Burol na Dilaw isang hapon ng Marso, bumungad sa akin ang dalisdis na punô ng mga bulaklak ng canola. Sa likod ng mga bulaklak, umaangat ang mga puno ng sugi, at sumisilip ang langit sa pagitan ng mga ito. Akala ko mamamasdan ko ang bukid ng mga bulaklak mula sa itaas, pero hindi ko inakalang ganito kalawak ang tanawin kapag nakatingala mula sa ibaba. Inayos ko ang manggas ng jacket kong kulay mint at natigil ako sa unang kurbada.

Jakoten mula Futami ang dala ko. Bahagya kong binuksan ang puting pambalot at kumagat ako sa jakoten. Kumalat sa bibig ko ang lasa ng isda, at napapikit ako habang ninanamnam iyon. Pumunta ako rito para sa mga bulaklak, pero hindi rin ako makatiis sa meryenda. Nang mapatingin ako sa kinakain ko, naisip kong tingnan muna nang maayos ang mga bulaklak sa likod ko bago muling kumagat.

Dati raw taniman ng mikan ang burol, at nang hindi na ginagamit ang lupa, inayos ito para maging taniman ng mga bulaklak. Nang malaman ko iyon, napatingin ako pati sa hugis ng lupang nasa ilalim ng mga bulaklak. Dati palang may mga punong mikan dito. Habang pinagmamasdan ko ang burol ngayong hitik sa mga bulaklak, nahirapan akong isipin kung ano ang hitsura nito noon, kaya sinundan ko ng tingin ang lupang sumisilip sa pagitan ng mga ito.

Matapos pagmasdan ang mga bulaklak sa tabi ng daan, tiningala ko naman ang bandang itaas ng dalisdis. Malinaw kong nakita nang paisa-isa ang mga bulaklak sa malapit, pero sa mas malayo, nagpatong-patong ang mga ito sa paningin ko at parang walang katapusan. Napabulong ako, 'May mga bulaklak din pala hanggang doon sa itaas,' at muli akong napangiti.

Nang umihip ang hangin, umindayog ang mga bulaklak at dumampi sa manggas ko ang malamig na simoy. Natutuwa ako na hindi ko kailangang magmadali sa hapong ito ng tagsibol. Lakad muna, kain ng meryenda, tapos hinto ulit. Naisip kong iyon ang pinakamalaking luho sa araw na ito: nagkaroon ako ng oras para pagmasdan nang dahan-dahan ang mga bulaklak. Hindi ko rin kinagat nang malaki ang jakoten; paunti-unti ko itong ninamnam.

Pagkatapos ng huling kagat, tiniklop ko ang puting papel at iniligpit iyon. Sa wakas, wala na akong hawak. Pero hindi pa ako handang umuwi, kaya naglakad pa ako nang kaunti sa dalisdis na tiningala ko kanina. Kung nagmaneho lang ako sa daan sa bundok, baka nadaanan ko lang ang burol na ito. Pero nang hapong iyon, napahinto ako dahil sa mga bulaklak at meryenda. Habang naglalakad ako pabalik, naisip kong gusto kong maglaan ulit ng oras sa tagsibol para dito.