Hiraniwa Highland Mga dahong sumasayaw sa itaas ng mga punong birch

Sa daan papuntang Hiraniwa Highland, sunod-sunod kong napansin ang mga puting punò. Nagpunta ako para makita ang bagong sibol na luntian, pero kahit sa bintana ng kotse, napapatingin ako sa mga guhit sa mga punò. Balak kong maglaan muna ng oras para pagmasdan ang kagubatan ng birch bago tumawid ng bundok at magpatuloy. Buti na lang isinama ko ang pahinga sa plano.

Ipinark ko ang kotse at pumunta sa lugar kung saan tanaw ang kagubatan; mula sa mga tuktok ng puno, narinig ko ang kaluskos ng mga dahon. Bahagya kong itinaas ang manggas ng puting blusa ko at inayos ang strap ng bag sa balikat ko. Sa itaas, sumasayaw sa hangin ang maliliit na dahon. Habang nakatayo ako, gusto ko silang sundan ng tingin nang matagal.

Magkakapatong sa paningin ko ang makapal na punò sa malapit at ang maninipis na punò sa likuran. Hindi lang puti ang mga puno ng birch; iba-iba rin ang mga itim na guhit sa mga katawan nila. Kapag isinama ko sa larawan ang pinakamalapit na punò, mas maiintindihan kung gaano kalayo umaabot ang kagubatan sa likuran. Bago ko ilabas ang cellphone, pinag-isipan ko muna kung aling punò ang gusto kong isama.

Pagkatapos kong kumuha ng litrato, pag-angat ko ng tingin ay narinig ko na naman ang kaluskos ng mga dahon. Nasa dati pa rin akong lugar, pero nag-iiba ang tama ng liwanag sa tuwing umiihip ang hangin. Hinawakan ko ang laylayan ng paldang kulay mint ko at naisip kong manatili pa rito nang saglit. Masaya akong magpalipas ng oras sa preskong paligid ng mga puno ngayong araw.

Interesado rin akong makita ang mga Renge-tsutsuji sa talampas pagsapit ng Hunyo. Pagkatapos kong pagmasdan ang mga birch, gusto ko ring maglaan ng oras para hanapin ang mga bulaklak. At kung makakakain ako sa Hiraniwa Sansō, gusto kong pumili ng putaheng may karne ng lokal na bakang lahing Japanese Shorthorn. Pagmasdan ang kagubatan, kumain, saka bumiyahe ulit. Sayang namang dumaan lang sa talampas.