Paglilibot sa mga taniman ng bulaklak sa lupang hinango mula sa dagat sa Kasaoka Bay Mga bulaklak ng canola na umaabot sa malayo at pahinga sa soft serve na ubas

Sa huling bahagi ng Marso, ipinarada ko ang pulang kotse sa paradahan ng Kasaoka Bay Farm. Pagbukas ko ng pinto, nakita kong umaabot ang mga bulaklak ng canola lampas pa sa paradahan. Akala ko mas malapit lang ang mga bulaklak, pero napakalawak pala ng tanawing ito, hanggang sa kabilang dulo ng lupa. Pagkababa ko at pagtingala, sabay kong nakita ang taniman at ang mabababang bundok. Una akong namangha sa lawak ng tanawin.

Suot ko ang blusang kulay mint na nakalantad ang mga balikat at puting palda para makita ang mga bulaklak sa tagsibol. Habang naglalakad ako at pinagmamasdan ang taniman, napapaisip ako hindi lang tungkol sa mga bulaklak sa harap ko, kundi kung hanggang saan pa ito umaabot. Habang sinusundan ko ng tingin ang mabababang tanim ng canola na sama-samang namumulaklak, kusa akong napapatingin sa malayo. Kahit nakatayo lang ako sa malawak na lugar, naisip kong dahan-dahanin ko muna ang araw na iyon.

Sabi raw, 24 na taon ang ginugol sa paglikha ng lupa mula sa dagat sa Kasaoka Bay, at natapos ito noong 1990. Mula nang magbukas ang hintuang Michi-no-Eki noong 2011, naging tampok na rin ang mga pana-panahong bulaklak sa katabing taniman. Narito ako ngayon para sa mga bulaklak, pero bago iyon, napakahaba pala ng panahong kinailangan para lumikha ng lupa mula sa dagat. Habang pinagmamasdan ko ang patag na lupaing umaabot sa malayo, gusto ko tuloy itong tingnan ulit at tiyakin kung gaano ito kalawak.

Para sa meryenda, bumili ako ng soft serve na ubas sa Himawari Cafe. Bumalik ako sa dulo ng paradahan at pinagmamasdan ang mga bulaklak ng canola sa likod ng pulang kotse. Sa unang subo ko, ramdam ko muna ang lamig, saka kumalat ang tamis ng ubas. Nakakatuwang naipagsasabay ko ang dalawa kong gusto: pagmasdan ang mga bulaklak at kumain ng matamis.

Habang nakatingin ako sa mga bulaklak ng canola, tumulo ang munting patak mula sa dulo ng soft serve. Mabilis kong inalalayan ng kabilang kamay ang ilalim ng cone, at natawa ako sa sarili dahil kailangan ko palang pagmasdan nang mabuti ang soft serve. Nakatutok ako sa tanawin, pero dahil sa malamig na patak, bumalik agad ang isip ko sa pagkain. Tumawa ako, kumagat ulit, at inayos nang kaunti ang hawak ko sa cone.

Pagkaubos ng soft serve, muli kong pinagmasdan ang mga bulaklak ng canola. Dahil wala na akong hawak, malaya na akong tumingin hanggang sa malayo. Noong pagdating ko sa paradahan, nagulat ako sa lawak ng taniman, pero bago umalis, naging napakagaan sa pakiramdam ang tanawing iyon. Masaya ang pahinga ko, kaya ayoko pang bumalik sa kotse. Baka bumalik ako sa susunod na tagsibol para sa mga bulaklak ng canola at soft serve.