เที่ยวชมหมู่บ้าน Hiyō no Sato Ōkawachiyama พาเสียงกระดิ่งลมกลับบ้านจากหมู่บ้านกลางภูเขาหินและปล่องอิฐ

พอมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน Ōkawachiyama ก็เห็นภูเขาหินตั้งตระหง่านอยู่หลังแนวหลังคาโรงงานเครื่องปั้น เช้าวันหนึ่งในเดือนกรกฎาคม ฉันจอดรถเปิดประทุนสีแดงแล้วแหงนมองวิวอยู่นาน ปล่องอิฐตั้งสูงอยู่หน้าภูเขา ทำให้มองเห็นทั้งบ้านเรือนและธรรมชาติอยู่ในภาพเดียวกัน ทั้งที่มาเลือกเครื่องปั้น แต่ยังไม่ทันเริ่มเดิน ฉันก็หลงวิวตรงหน้าซะแล้ว

พอเดินไปตามถนนที่มีโรงงานเครื่องปั้นเรียงราย ก็ได้ยินเสียงกระดิ่งลม ในฤดูร้อน หน้าร้านในหมู่บ้านจะมีกระดิ่งลมพอร์ซเลนแขวนประดับอยู่ เสียงกระดิ่งเบาๆ ดังแว่วมา ฉันอยากฟังอีกครั้งเลยหยุดยืนรอลมพัด ก่อนหน้านี้ฉันเอาแต่มองภูเขาหินกับปล่องอิฐ คราวนี้ยังมีเสียงกระดิ่งลมเข้ามาเติมบรรยากาศด้วย จังหวะเดินของฉันค่อยๆ ช้าลงเอง

ได้รู้มาว่าในสมัยเอโดะ ที่นี่เคยเป็นเตาเผาประจำตระกูล Nabeshima แห่งแคว้น Saga พอรู้ว่ายังมีโรงงานเครื่องปั้นราว 30 แห่งสืบทอดวิธีทำแบบดั้งเดิมอยู่ ฉันก็อยากสังเกตรูปทรงของเครื่องปั้นตรงหน้าให้ละเอียดขึ้น หมู่บ้านที่มีภูเขาสูงโอบล้อมแห่งนี้ยังผลิตเครื่องปั้นชิ้นเล็กๆ ที่วางพอดีบนฝ่ามือด้วย ฉันยืนลังเลอยู่นานว่าจะเลือกกระดิ่งลมอันไหนดี

พอเลือกกระดิ่งลมที่จะซื้อกลับได้แล้ว ฉันก็เดินกลับไปที่ลานจอดรถ พอยกเชือกเส้นสั้นขึ้นข้างรถ กระดิ่งลมพอร์ซเลนใบเล็กก็ไหวอยู่ปลายเชือก พอนึกถึงเสียงที่ได้ยินในหมู่บ้าน ฉันก็เผลอยิ้มออกมา ก่อนหน้านี้ฉันเอาแต่มองวิว แต่ตอนนี้อยากมองกระดิ่งลมที่ซื้อมาให้เต็มตาบ้าง ดูเพลินจนวางกลับลงกล่องไม่ลงเลย

หลังเดินเที่ยวในหมู่บ้าน ฉันก็ได้กิน Imari-yaki manjū ขนมที่ทำเลียนแบบถ้วยชามีฝาปิด บนผิวมีลายแตกร้าวเลียนแบบเครื่องปั้นด้วย ก่อนชิมคำแรก ฉันมองรูปทรงขนมแล้วนึกถึงกระดิ่งลมที่เลือกวันนี้ขึ้นมา เพิ่งเดินชมเครื่องปั้นมา พอเจอขนมที่ทำเป็นรูปถ้วยเหมือนกันก็รู้สึกเพลินดี เลยค่อยๆ ลิ้มรสคำต่อไป

พอเอากล่องกระดิ่งลมขึ้นรถแล้ว ฉันก็เงยหน้ามองภูเขาหินที่อยู่อีกฟากของหมู่บ้านอีกครั้ง วิวก็เหมือนตอนที่ฉันมาถึง แต่ตอนนี้ยังนึกถึงเสียงที่ได้ยินในย่านเตาเผาได้ด้วย พอกลับไปแล้ว ถ้าแขวนกระดิ่งลมนี้ ภาพหมู่บ้านที่เห็นวันนี้จะลอยขึ้นมาในใจไหมนะ รู้สึกเหมือนได้พาวันฤดูร้อนในหมู่บ้านกลับไปพร้อมกับของชิ้นเล็กๆ ที่เลือกมา ฉันเลยพลอยตั้งตารอขากลับไปด้วย