Eskulturang buhangin na hugis barya (Zenigata Sand Sculpture, Kotohiki Park) Pagmasdan mula sa tuktok ng bundok ang eskulturang buhangin na hinugis sa anyo ng sinaunang baryang Kan'ei Tsūhō at ang dagat

Umakyat kami sa daan sa loob ng Kotohiki Park hanggang tuktok ng bundok, at mula sa tanawan ay sumilip ako sa ibaba. Sa gitna ng gubat ng mga punong pino, nakita ko ang dambuhalang hugis-baryang eskulturang buhangin. Sabi ko sa kaibigan kong babae na kasama ko sa mga biyahe, “Buhangin pala ang kabuuan niyan.” Sa mga litrato ko unang nalaman ang pangalan ng lugar, pero ibang-iba ang dating ng laki nito nang makita ko ito kasama ng dagat at gubat ng mga punong pino.

May parisukat na butas sa gitna ng hugis-barya, at may mga anino sa mga uka sa palibot nito. Akala ko patag na larawan lang ang makikita ko, pero nakakatuwang makita kung paano hinukay at tinambakan ang buhangin para mabuo ang hugis. Sinundan din ng kaibigan ko ng tingin ang hugis mula sa labas ng bilog papunta sa gitna. Tumingin naman ako sa mabuhanging dalampasigan na nagpapatuloy sa likod ng eskultura.

Matapos namnamin ang tanawin nang ilang sandali, inilabas ko ang panghimagas na “Meika Kan'onji” na binili ko sa bayan at dinala rito. Bahagya kong ibinaba ang pambalot na papel, at lumitaw sa palad ko ang maliit na parisukat na panghimagas. Itinaas ko ang manggas ng mapusyaw na asul kong cardigan at tinitigan ang munting pirasong iyon. Mula sa dambuhalang tanawin, napunta naman ang tingin ko sa munting panghimagas sa palad ko—napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

Sa unang kagat, nagsama sa bibig ko ang masa ng pastry na istilong Kanluranin at ang matamis na palamang gawa sa bean paste at pula ng itlog. Habang ninanamnam ko ang tamis, sabi ng kaibigan ko, “Mas bilog ang itsura ng eskulturang buhangin kapag mula sa tuktok ng bundok, ’no?” Muli akong tumingin sa ibaba. Salit-salitan kong tiningnan ang meryenda sa kamay ko at ang eskulturang buhangin sa malayo; pati ang pahingang ito ay naging bahagi na ng paglalakbay ko sa Kan'onji.

Nang maubos ko ang meryenda, tiniklop ko at itinabi ang pambalot. Habang pinagmamasdan ko ang gubat ng mga punong pino, ang Ariake Beach sa likod nito, at ang dagat sa may dulo, naisip kong sayang kung aalis ako matapos makita lang ang eskulturang buhangin. Baka sa susunod, maglakad naman ako sa dalampasigan. Sinabi ko iyon sa kaibigan ko at nagsimula akong mag-isip kung ano ang uunahin naming puntahan papunta sa puting dalampasigang tanaw mula sa itaas ng bundok.