Yukiwari Bridge Sa magkabilang panig ng bangin, iisang tulay ang nagdurugtong sa mga punong nagbabago ang kulay sa taglagas

Isang hapon sa huling bahagi ng Oktubre, huminto ako sa puwestong matatanaw ang tagiliran ng Yukiwari Bridge. Hawak ko pa rin sa magkabilang kamay ang mga strap ng bag habang nakatanaw sa pagitan ng mga sanga. Sa likod ng mga puno, malinaw kong nakita ang tulay pati ang pulang arko sa ilalim nito.

Isa-isang tiningnan ng kaibigan kong babae ang magkabilang dulo ng tulay. Ginaya ko siya at nakita kong isang tulay ang nagdurugtong sa magkabilang panig ng malalim na bangin na napalilibutan ng mga puno. Mula rito, nakikita ko ang hugis na hindi makikita kapag tumatawid ako rito sakay ng kotse.

Malapit ang mga dahon sa harapan, samantalang napakalayo ng bundok sa kabila ng tulay. Akala ko tulay lang ang pagtutuunan ko, pero napansin ko rin ang mga punong nasa pagitan. Dahil sa pulang arko, mas madaling sundan ng tingin ang lawak ng bangin.

Sabi raw, ito ang ikalimang tulay at binuksan noong 2021. “Ilang beses na palang nagkaroon ng tulay na nagdurugtong sa magkabilang panig dito,” sabi ko sa kaibigan ko. Kapag naiisip kong matagal nang nagdaraan dito ang mga tao, gusto ko pa itong pagmasdan nang kaunti.

Umihip ang hangin at gumalaw ang mga dahon sa sangang malapit sa akin. Bahagya kong hinigpitan ulit ang hawak ko sa strap, saka muling tumingin sa arko sa kabila ng mga sanga. Masarap ding pagmasdan ang bangin mula sa ibabaw ng tulay, pero gusto ko rin ang mga sandaling gaya ngayon na sabay kong nakikita ang tulay at mga dahon ng taglagas.

“May bilhin kaya tayo pauwi?” sabi ng kaibigan ko. Naalala ko ang manjū na patatas ng Nishigō Village. May pasalubong na akong inaabangan, pero gusto ko pang tumingin sa tulay. Bago umuwi, isaulo ko muna ang hugis ng arko sa pagitan ng mga dahon.