Papunta sa Ueno Sky Bridge Sa kabila ng puting bakod, bumubungad ang lambak sa taglagas

Ipinarada namin ang kotse sa Kawawa Nature Park at nagtungo ako sa Ueno Sky Bridge kasama ang kaibigan kong babae. Mula sa pasukan, humahaba nang tuwid ang puting bakod hanggang sa bundok sa dulo. May maninipis na kable sa magkabilang gilid, at may makapal na kable sa ibabaw ng mga iyon. Sinundan ko ng tingin ang tore sa dulo saka ako tumapak sa tulay. Pagkatapos ng biyahe sa kalsada sa bundok, panahon naman para namnamin ang tanawin sa sarili kong bilis. Dito, gusto kong maglakad nang dahan-dahan.

Hinawakan ko ang harap ng mapusyaw na lilang jacket gamit ang isang kamay, at dumaan sa manggas ko ang hanging mula sa lambak. Puting pang-itaas, khaki na cargo skirt at itim na bota ang suot ko. Mahahaba ang anino ng bakod sa sahig ng tulay; sa bawat hakbang, salit-salitan akong dumaraan sa liwanag at anino. Huminto sandali ang kaibigan ko sa unahan. Lumapit ako sa tabi niya at humarap sa kaparehong direksiyon. Sa likod ng mga sanga sa malapit, patong-patong ang mga bundok hanggang sa malayo.

90m ang taas ng tulay. Sumilip ako sa kabila ng puting bakod; pababa sa lambak ang dalisdis na masukal sa mga puno. Iba ito sa pagtingala sa mga dahon ng taglagas—mula rito, namamasdan ko ang mga kulay ng taglagas sa mga bundok mula sa tagiliran at maging mula sa itaas. Habang hinahanap ng tingin ko ang mga kumpol ng dilaw na dahon, lumipat ito sa mga bundok sa likod. Kita nang sabay ang dalisdis sa harap at ang malayong guhit ng mga bundok, kaya bago kumuha ng litrato, gusto ko munang maglaan ng oras para namnamin ang tanawin.

“Nasa kalahati na kaya tayo?” tanong ko sa kaibigan ko. Sumulyap siya sa tore sa kabilang dulo saka tumingin sa akin. 225m ang buong tulay, pero napapahinto ako sa bawat tanawin. Mas bagay sa araw na ito ang dahan-dahang pagtawid sa lambak kaysa magmadaling sumunod sa oras. Naglakad ulit ako, at palapit nang palapit ang bundok sa kanan. Iyong mga punong mukhang maliliit mula sa pasukan, ngayon, nakikita ko na pati ang hugis ng mga dahon.

Sa kabila ay ang Mahōba Forest. Paglayo ko sa tulay at paglingon, nakita ko ang puting guhit na tinahak namin na tumatawid sa lambak. Habang nagpapahinga sa café, napag-usapan naming mag-barbecue rin dito minsan. Gusto ko ring maglakad sa tulay na tulad nito sa araw na mag-iihaw ako at kakain ng inobuta, isang pagkaing kilala sa Ueno-mura. Baka “PROJECT START” ang piliin ko para sa biyahe pauwi sa kalsada sa bundok. Dahil sa hapon na ito, gusto ko pang makakita ng isa pang tanawin.