Papunta sa Tanawan ng Tosa Okitsuzaka Pati munting hikab ko, gusto kong tandaan kasama ng dagat na ito

Nagpunta ako sa Tanawan ng Tosa Okitsuzaka noong dapithapon ng Enero para pagmasdan ang dagat. Ipinarada ko ang kotse at naglakad papunta sa gazebo; ramdam ko ang lamig hanggang sa loob ng guwantes ko. Inayos ko ang harapan ng mapusyaw na asul kong down jacket at humarap sa kabila ng kahoy na bakod. Nang makita ko ang Karagatang Pasipiko na bumubungad lampas sa burol, natigilan ako sa paglalakad—natuwa akong napadaan ako rito.

May mahabang bahid ng liwanag sa dagat. Balak ko sanang tumingin sa malayo, pero hindi ko maalis ang tingin ko sa liwanag sa ibabaw ng tubig. Tanaw rin ang dagat sa pagitan ng mga poste ng gazebo. Bahagya akong lumipat ng puwesto, at habang minamasdan ko ang bayan sa kabila ng burol at ang dagat, ayoko pang isipin kung kailan ako uuwi.

Gawa raw sa kahoy na mula sa bayan ng Shimanto ang gazebo at bakod dito. Napapalibutan ako ng kahoy mula sa bayan habang nakatanaw ako sa dagat. Habang sabay kong pinagmamasdan ang mga poste at ang liwanag na umaabot sa dagat, parang mas malapit sa akin ang tanawang dati'y sa mga litrato ko lang nakikita. Tiningnan ko muna ang hugis ng poste, saka ibinalik ang tingin sa dagat at sinikap kong isa-isang tandaan ang tanawing iyon.

Pagbalik ko sa tabi ng pulang kotse sa paradahan, inayos ko ang mga daliri ng guwantes ko. Doon ako napahikab nang bahagya. Sa sobrang tutok ko sa dagat, nakalimutan ko yata ang pagod sa biyahe. Napatawa ako nang kaunti habang nakataas pa sa bibig ang isang kamay ko. Maaalala ko ang liwanag sa dagat at ang sarili kong napahikab sa munting pamamasyal na ito.

Nang humupa ang hikab ko, minasdan ko ulit ang nasa kabila ng bakod na kahoy. Ngayon ay malinaw ko nang nakikita ang hugis ng burol na kanina hindi ko gaanong pinapansin. Kanina, dagat lang ang tinitingnan ko; ngayon, pati ang buong paligid ay pinagmamasdan ko na. Dumaan lang sana ako para magpahinga saglit, kaya buti na lang hindi ako nagmadaling umuwi. Napatigil ako sa pag-aayos ng guwantes at nanatili roon sandali.

Sa susunod kong biyahe, gusto ko ring tikman ang siopaong gawa sa karne ng baboy na Kubokawa, na itinatampok sa Aguri Kubokawa. Kapag nasa malamig na hangin ako, mas lalo akong nasasabik sa mainit na meryenda kahit iniisip ko pa lang iyon. Pinagmasdan ko ulit ang gazebo at dagat bago sumakay sa kotse. Gusto kong isama sa mga pamamasyal ngayong bagong taon ang ganitong dapithapong hindi minamadali.