Paglalakad sa Midagahara sa ika-8 himpilan ng Bundok Gassan Mga ulap sa tag-araw na nasasalamin sa mga lawa sa latian

Huminto ako sa tabi ng lawa sa landas ng Midagahara. May tubig sa pagitan ng mga damo, at sa kabila nito ay may mabababang damuhan din. Akala ko kapag nasa bundok ka, lagi kang titingala sa matayog na tuktok; pero dito, napapansin ko ang tanawin sa paanan ko. Nang makita kong nasasalamin sa lawa ang mga ulap, mas matagal kong pinagmasdan ang tubig kaysa tumingala sa langit.

Tumingala muna ako, saka ibinalik ang tingin sa lawa. Iisang ulap lang iyon, pero sa repleksiyon ay napalilibutan ito ng damo at maninipis na tangkay kaya parang ibang-iba ang itsura. Habang gumagalaw ang ulap, dahan-dahan ding nag-iiba ang hugis nito sa tubig. Balak ko sanang kumuha ng litrato at magpatuloy, pero gusto ko munang makita kung paano pa magbabago ang hugis nito. Saka ko napagtantong may saya rin pala sa paghihintay lang nang ganito kapag nasa bundok.

Nang dumaan ang hangin, hinila ko pataas ang kuwelyo ng jacket ko gamit ang isang kamay. Umaga noon ng tag-araw, pero sarap sa pakiramdam ng manipis na jacket dito sa taas ng bundok. Nang umindayog ang mga dulo ng damo, gumalaw-galaw din ang tubig at lumabo ang guhit ng ulap. Kanina lang, malinaw na malinaw pa iyon; ngayon, iba na naman ang tanawin. Gusto kong manatili roon at panoorin ang pagbabago habang nakahawak pa rin ako sa kuwelyo.

Maraming halamang alpine ang tumutubo sa Midagahara, at mula Hunyo hanggang Agosto ay namumulaklak daw ang mga ito. Kahit mukhang tuluy-tuloy lang ang damuhan, may maliliit na pagkakaiba pala kapag tiningnan mo nang malapitan. Kanina, sa lawa lang halos nakatuon ang tingin ko; ngayon, inilipat ko ang tingin mula sa landas patungo sa mga dulo ng damo. Nagtataka ako kung ano pa ang matutuklasan ko, at sumigla uli ang paglalakad ko.

May paikot na landas na yari sa kahoy sa latian. Kapag naiisip kong nagpapatuloy ang landas sa gitna ng damo, gusto ko ring tingnan ang susunod na lawa. Naisip ko pa nga na dahil nakarating na ako sa ika-8 himpilan ng Bundok Gassan, kailangan ko pang umakyat nang mas mataas; pero ngayon, gusto kong magtagal dito sa latian. Mas gusto kong pagmasdan nang matagal ang lawa sa harap ko kaysa dagdagan pa ang mga pupuntahan ko.

Bago ako lumayo sa lawa, nagpalipat-lipat pa ako ng tingin sa langit at sa tubig. Gusto kong dalhin pauwi sa alaala ang ulap sa langit at ang repleksiyon nito sa tubig. Pagkababa ko ng bundok, balak kong tikman ang Mugikiri ng Shōnai. Nang malaman kong gawa sa harina ng trigo ang mga pansit na ito, lalo akong nasabik sa unang subo pagkatapos maglakad. Sa taas ng bundok, mga ulap ang pinanood ko; pagdating sa bayan, may lokal na pansit naman. Gusto kong namnamin nang dahan-dahan ang bawat bahagi ng paglalakbay ngayong araw, hanggang sa huli.