Tenkaihō Tanaw ang Kujūkushima, tikim ng Sasebo burger

Nang tumayo ako sa tabi ng bakod na kahoy sa tanawan, sunod-sunod ang mga isla mula sa malapit hanggang sa malayo. Sumisingit ang dagat sa pagitan ng mga bilugang luntiang isla, at may isa pang isla sa likod ng mga iyon. Kasama ang kaibigan kong babae, hinahanap namin kung hanggang saan abot-tanaw ang pinakadulong isla.

Hawak ko sa dalawang kamay ang Sasebo burger na dala ko at inilapit ko ito sa bibig. Kita sa pagitan ng mga tinapay ang letsugas, kamatis at itlog. Sa isang malaking kagat, nagsama ang tinapay at mga palaman sa iisang subo. Balak ko sanang pagmasdan muna ang tanawin nang walang pagmamadali bago kumain, pero napasarap at gusto ko agad ng kasunod na kagat.

Ramdam ko sa manggas ng damit ang hanging galing sa dagat habang bahagya kong ibinababa ang burger at muling tumatanaw sa mga isla. Ang saya ring magpalipat-lipat ng pansin mula sa burger papunta sa tanawin ng mga isla.

Ang Sasebo burger ay pagkaing kilala sa Sasebo na inihahanda nang sariwa kapag may umorder. Iba-iba ang laki at lasa nito depende sa tindahan. Dinala ko rito ang pinili ko sa bayan. Nang marinig ko rin kung anong burger ang pinili ng kaibigan kong babae, naisip kong magiging masaya ring maghanap ng ibang lasa sa susunod kong pamamasyal sa Sasebo.

Nasa 165m ang Tenkaihō, at tanaw rito ang 180-degree na panorama ng Kujūkushima. Mula kalagitnaan hanggang huling bahagi ng Oktubre, namumulaklak ang cosmos sa hardin sa ibaba ng tanawan. Napag-usapan naming maglakad sa hardin ng mga bulaklak matapos naming ubusin ang burger at pagmasdan ang dagat.

Matapos itabi ang pambalot, minsan pa akong tumingin sa tubig sa pagitan ng mga isla. Kanina, sinusundan ng tingin ko ang mga luntiang isla; ngayon naman, napukaw ang interes ko sa dagat na nagdurugtong sa mga iyon. Iba ang saya sa tanawin ng Kujūkushima depende hindi lang sa puwesto kundi pati sa bahaging pinagtutuunan mo ng tingin.