Tatsudomari Line Sa hapon, nakita ko mula sa taas ng bundok ang daang tinahak

Pag-alis ko sa Kodomari, lumabas ako sa kalsadang katabi ng dagat; tanaw ko mula sa bintana ang Dagat ng Japan hanggang sa malayo. Balak kong dumaan sa Tatsudomari Line papunta sa Punta ng Tappizaki. Matagal ko nang inaabangan ang pagmamaneho sa tabi ng dagat, kaya mabuti na lang at maaga akong umalis. Pumasok nang kaunti ang amoy ng dagat sa bintana, at parang nagsimula na talaga ang biyahe ko sa tag-araw.

Habang lumalayo ang daan sa baybayin, nagsimula itong kumurbang paakyat sa bundok. Habang minamataan ko ang susunod na kurba at iniikot ang manibela, isa-isa kong tinatahak ang mga liko paakyat. Sa tanawan ako maglalaan ng oras para namnamin ang tanawin. Bago pa ako makarating, sabik na akong malaman kung ano na ang itsura ng dagat na kanina lang ay napakalapit.

Ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng tanawan ng Chōkandai at inakyat ang hagdan papunta sa mismong tanawan. Nang bumungad ang dagat sa paningin ko, napahinto ako. Napakalawak ng dagat sa harap ko; sa dalisdis ng bundok sa unahan, sunod-sunod ang mga liko ng kalsada. Napaisip ako kung nadaanan ko rin ba ang kurbang iyon; gusto ko tuloy itong sundan ng daliri.

Habang nakatanaw ako sa tabi ng bakod, napakaliit tingnan ng mga kotseng dumaraan sa kalsada. Noong nasa kotse ako, puro kurba sa harapan ko ang tinitingnan; mula rito, kita ko na kung saan nagpapatuloy ang daan. Masaya ako dahil may oras akong magmaneho at may oras ding bumaba para magmasid. Kahit nakakuha na ako ng litrato, gusto ko pang tumingin nang kaunti.

Sunod kong pupuntahan ang Punta ng Tappizaki. Pero bago iyon, naalala ko ang set na pagkain na gusto kong tikman sa Kodomari at nagsimula na akong magutom. Gusto kong tikman ang sashimi at usumebaru na niluto sa sarsa. Magmaneho sa tabi ng dagat, pagmasdan iyon mula sa bundok, saka tikman ang lokal na isda—ayos na ang plano ko para sa araw na ito.