Lakad sa gubat ng mga sedro hanggang sa harapan ng dambana Tahimik na pagdalaw sa Bundok Tamaki sa umaga ng tagsibol

Isang umaga sa tagsibol, nagmaneho ako sa daang-bundok ng Totsukawa papunta sa paradahan sa Bundok Tamaki. Habang hawak ang manibela at nakatingin sa daan, isa-isa kong tinahak ang mga kurba. Pagbaba ko ng kotse, mas malamig ang hangin kaysa noong umalis ako sa bayan. Bahagya kong pinagdikit ang magkabilang harapan ng coat ko at naghanda sa paglalakad.

Humigit-kumulang 15 minuto ang lakad mula paradahan hanggang dambana. Suot ang sneakers, tinahak ko ang landas papunta roon. Tumagos ang liwanag sa pagitan ng mga puno at bumagsak sa daan. Ang naririnig ko lang noon ay ang kaluskos ng mga dahon at mga yapak ko. Medyo iba ang pakiramdam ng tahimik na paglalakad na iyon kumpara sa pagmamaneho kanina. Bahagyang umiindayog sa bawat hakbang ang laylayan ng coat ko sa ibabaw ng rosas na bestida.

Huminto ako sa harap ng torii at nakita ko ang bubong ng dambana sa ibabaw ng pader na bato. Pagtingala ko sa bawat baitang, may ilang punong sedro na nakatindig sa likod niyon. Hinawakan ko ang laylayan ng coat gamit ang dalawang kamay at sandali kong pinagmamasdan ang bubong. Mas gusto kong sundan ng tingin nang paisa-isa ang pagkakaayos ng mga bato at maliliit na hugis ng mga puno kaysa tingnan lahat nang sabay-sabay.

Naging tanyag ang Tamaki Shrine bilang pook ng pagsasanay ng Shugendō sa rutang nag-uugnay sa Yoshino at Kumano. Pagdating ko sa dambana matapos maglakad sa gubat, naalala ko ang kasaysayan nito at parang naging bahagi na rin ng pagdalaw ko ang mismong paglalakad sa landas papunta roon. Umakyat ako sa mga baitang, nagdasal, at muli akong naglabas ng malalim na hininga sa harap ng dambana. Mas payapa na ang pakiramdam ko kaysa bago ako dumating.

Sa daan pabalik, napansin ko ang sinag ng araw sa pagitan ng mga dahon na hindi ko nakita kanina. Mas gusto kong dalhin pauwi ang alaala ng paglalakad sa gubat kaysa kumuha ng maraming litrato ngayong araw. Pagbalik ko sa kotse, hihinto muna ako para magpahinga sa may Hiraya. Gusto ko ring piliin ang puding na onsen ng Totsukawa bilang matamis na meryenda sa biyahe, para maituloy ang tahimik na umaga sa bundok.