Miharu Takizakura Isang tagsibol na wala akong masabi habang nakatingala

Pagtingala ko mula sa daanan ng mga bisita, punô ng mahahabang sanga ng Miharu Takizakura ang tanaw ko. Akala ko nakita ko na ito sa mga litrato, pero sinundan ng tingin ko ang mga sanga mula sa isang dulo hanggang sa kabila para alamin kung saan nagtatapos ang iisang punong iyon. Siksik na siksik ang maliliit na bulaklak sa mga sanga.

Mula sa pinakamababang mga sanga, dahan-dahan kong ibinalik ang tingin ko sa puno. Bulaklak lang ang tinitingnan ko kanina, pero sa likod ng mga iyon ay naroon ang makapal na katawan ng puno, at may mga haligi ring sumusuporta sa mga sangang kumakalat nang malapad. Hindi sapat na sabihan ko lang ito ng “ang ganda”; nanatili akong nakatayo sa daanan ng mga bisita at pinagmamasdan ito nang ilang sandali.

Matagal nang namumulaklak ang punong sakurang ito, at ngayo'y nakatayo ako sa harap nitong punô ulit ng bulaklak. Nang maisip ko iyon, labis akong naantig at gusto ko sanang may sabihin, pero walang lumabas na salita. Nang mapansin ko, magkadikit na ang mga kamay ko sa harap ng baywang, at nakatingala pa rin ako sa mga sanga nitong puno ng bulaklak.

Kanina pa ako nag-iisip na kailangan kong may sabihin, pero hindi naman kailangang magmadali. Ang nasa isip ko lang: ang saya kong nakarating ako rito para makita ang punong ito. Bahagya akong ngumiti habang nakatingala, at unti-unting nawala ang paninikip sa dibdib ko.

Muli kong tiningnan ang mga bulaklak sa dulo ng mga sanga. Kahit napakalaki ng puno, ang liliit pala ng bawat bulaklak. Nang ibaba ko ang tingin, nakita ko rin ang mga bulaklak ng rapeseed at saka ko napansing kanina pa pala ako nakatutok sa Takizakura. Nang makapaglaan ako ng sandali para pagmasdan ang tagsibol sa paanan ko, ginanahan na akong maglakad-lakad.

Ilang hakbang pa lang ang nalakad ko sa daanan ng mga bisita nang lingunin ko ito; mula roon, iba ang ayos ng magkakapatong na sanga kaysa sa tanaw ko kanina. Akala ko titingin lang ako ulit bago umalis, pero natigil na naman ako. Iuuwi ko sa alaala ang tanawing ito ng tagsibol, kasama ang mga sandaling natulala ako dahil punô ang dibdib ko at hindi makapagsalita.