Zao Echo Line Tumawid sa bundok, tanaw ang Okama ngayong tag-araw

Paglampas ko sa Zao Echo Line, nagtungo ako sa tanawan ng Okama. Habang naglalakad ako mula sa paradahan, iniisip kong siyempre may lawa nga—lawa sa bunganga ng bulkan ang pinunta ko rito. Pero nang masilip ko ang tubig sa kailaliman ng bunganga, bigla akong napahinto.

Hindi lang lawa ang malaki; pati ang mga pader ng bunganga sa paligid nito. Habang sinusundan ko ng tingin ang magkakapatong na guhit sa dalisdis, mas malayo pala ang naaabot ng tanaw ko kaysa inaasahan. Ang Okama na kabisado ko sa mga litrato, para bang buong bundok na ang bumungad sa akin.

Ipinatong ko ang mga braso ko sa kahoy na barandilya at tumingin pa nang mas matagal. Nasa pinakailalim ng bunganga ang lawa; tanaw ko ang tahimik nitong tubig at ang mga bundok na nakapaligid dito. May sasabihin sana ako, pero isang mahinang buntong-hininga lang ang lumabas.

Humihip ang hangin sa tuktok ng bundok, inuuga ang jacket ko at dumaraan sa paligid ng mukha ko. Akala ko, dahil Hulyo, tag-araw ang sasalubong sa akin, pero mas malakas pala ang hangin dito. Pinaglapit ko sa harap ang magkabilang gilid ng jacket ko, saka muling ipinatong ang mga braso ko sa barandilya. Ngayon, mahinahon ko nang natitigan ang lawa.

Dahil nakarating na rin ako, naisip kong kumuha ng litrato at itinutok ko ang camera. Pero nang makita ko ang Okama na kasya sa screen, gusto ko na naman itong pagmasdan gamit ang sarili kong mga mata. Gusto kong mag-uwi ng larawan, pero gusto ko pang namnamin ang sandaling narito ako, kaya ibinaba ko ang camera.

Bago umalis, dahan-dahan kong pinagmasdan ang lahat mula sa lawa hanggang sa mga pader ng bunganga. Tuwang-tuwa ako na nakarating ako sa ganitong tanawin matapos magmaneho at maglakad nang kaunti sa huli. Ilang beses kong binagalan ang lakad ko habang pabalik sa paradahan, at binalikan sa isip ko ang tanawing iyon.